Nga Çlirim GJATA
Sot është 8 dhjetor. Dita kur studentët e `90 dolën në rrugë për të kërkuar pluralizëm politik. Filloi në fakt për dritat dhe me kërkesa ekonomike – varfëria ishte ekstreme, shtypja politike në kulm. Por shumë shpejt me intuitë dhe falë informacioneve – kishte rënë Muri i Berlinit; në Rumani ishte pushkatuar Çaushesku(me gjithe grua); ngjarjet e ambasadave; kishin ndodhur disa përplasje politike në Shqipëri – u kalua në kërkesa politike, si ajo për pluralizëm politik dhe për më shumë liri demokratike. Ajo që i vuri kapakun ishte thirrja:“E duam Shqipërinë si gjithë Europa”. Ndoshta pa e kuptuar ne kthyem përfundimisht drejtimin e historisë sonë nga perëndimi.
E mbaj mend të gjithën atë ditë për çdo minutë të saj. E pra nuk e dija se çfarë do të ndodhte. Dhe filloi vonë në 10 të darkës, po?! Pra vonë. Duket e çuditshme që një ditë ngjarjeje në histori fillon në 10 të darkës. Por historia me orarin shpesh nuk janë në përpjestim të drejtë.
Është hera e parë kto 29 vite që po shkruaj diçka për dhjetorin 90. Sado që është shkruar shumë, asnjëherë nuk shkruhet ashtu si përjetohet. Sepse përjetimi është edhe emocional, i momentit, ndërsa përshkrimi vjen më i vonë, më i ftohtë. Për demostratat e dhjetorit mund të jenë shkruar deri tani, diku te 25 libra(nga një libër në vit të paktën deri para pak vitesh). Dhe për çdo vit mund të ketë patur diku, pak me thanë, nja 10 artikuj gazetash, intervista, kujtime, etj.(po ti shumëzosh për 29...).Pra, smë ka mbetur asgjë çfarë të them, për dhjetorin që s`e ka thënë dikush më parë, apo të mos jetë thënë disa dhjetra herë.
Fakti është se atëherë ne ishim fëmijë. Të tjerat i di historia.
Kjo ditë, ato ngjarje, marrin kuptim të madh sepse ndryshuan historinë. Ndryshuan historinë e jetës time dhe të të gjithëve ne e për pasojë të Shqipërisë. Kështu, vlera e saj qëndron në faktin se sa herë kujtohemi për të(zakonisht më 8 dhjetor, jo ditë tjetër), seicili nga ne thotë:“Kam qënë edhe unë aty”.
Ka edhe një fakt, që qëndron bashkë me ngjarjet, por edhe veqant tyre, si një ngjarje më vehte. Ky është Azem HAJDARI. Ishte në një fakultet me ne, nje vit më poshtë, por më madh i madh në moshë, dhe binte në sy, sidomos se fliste me zë të lartë kundër, në atë kohë.
Ka mbetur epike përgjigja që i dha Ramiz Alisë në orën një pas mesnate në një auditor të universitetit:“Nëqoftëse kujton se kam dalë për një gotë çaj më tepër gabohesh”. Dikush ka thënë se fjala e Azem HAJDARIT natën e 8 dhjetorit shpëtoi demostratën. Mendoj se ka të drejtë. Ajo fjalë ishte përgjegjësia, që lideri merr mbi vete duke shpëtuar të tjerët.
Shumë ka ndryshuar nga ajo kohë. Çfarë nuk ka ndodhur deri sot. Por një gjë që u vendos në atë datë, nuk mund dhe nuk do të ndryshojë kurrë: drejtimi Europian i Shqipërisë.
P.s. jo shumë kohë më parë, gjatë një diskutimi spontan, i fola studentëve te mi se më 8 dhjetor ne kërkuam pluralizëm politik. Njëri me sinqeritet ma ktheu “e ça është kjo?”… Kështu është jeta. Duhet të çuditemi për të kundërtën.
