Prishtinë, 2019
Trëndafil i kuq
Nën njollën e gjakut,
që shiu s’e fshiu
mbiu një trëndafil i kuq.
Gjaku rrodhi nga shpirti
që askush plagën s’ia njohu.
Në vetminë e madhe,
si hiena,
tradhëtitë kafshonin
mirësinë.
Buzëqeshur krahët m’i këputën.
Dashuri gënjeshtare
miqësi vrastare.
Nga rënia përtokë
kur as në pasqyrë veten
dot s’e sheh,
Ngjizet një ëndërr
një trëndafil i kuq.
Nga gjaku i njomë,
ngjyrë shpirti
me bekimin e yjeve.
Nektarin e dashurisë
Të gjithë e duan
Të paktë e posedojnë,
kush guxon
ta zhveshë shpirtin nga lëkura
t’i dalë dashurisë
lakuriq
përballë.
Të rrallë janë ata,
ndërsa pjesa tjetër
merret me intriga,mashtrime,
harxhohen në iluzion
pa guxuar të shikohen në pasqyrë.
Si hije
Si hije më vjen
vetëm mëngjeseve,
në mendime,
pastaj ik
shpërbëhet si molekulë.
S’është as ëndërr
as realitet
as dëshirë.
Sikur një portë që hapet
dhe pastaj asgjësohet
mes botësh.
Kur dielli perëndon
Kur dielli perëndon,
ajo del,
qet hapin
dhe bashkë me hënën lutet.
Në kurthin që shpirti i ra,
ajo s’është engjëll
as grua.
Me krahët e thyer
i lutet hënës,
që kur dielli të lindë përsëri,
ajo të mund të fluturojë
prapë…
Krahët e shpirtit tim
T’i falë krahët e shpirtit tim
eja bashkë ta marrim botën,
hyjin e dashirisë
askush s’e mundi,
kultit të bukurisë
të gjithë i lakmuan,
forcës së mendjes
vdektarët iu bindën.
Krahët e shpirtit tim
t’i falë
symbyllur…
