Forca e një gruaje përballë sfidave të jetës: Ndonjëherë nuk e dimë sa të forta jemi, derisa jeta na e dëshmon
Jeta nuk është gjithmonë ashtu siç e kemi imagjinuar. Ka ditë të bukura, por ka edhe momente që na vendosin përballë dhimbjeve, humbjeve, zhgënjimeve dhe sfidave që nuk i kemi zgjedhur vetë. Në ato çaste, njeriu mund të ndihet i pafuqishëm dhe të mendojë se nuk do të ketë më forcë për të vazhduar.
Por një grua shpesh e zbulon forcën e saj pikërisht atëherë kur mendon se nuk ka më asnjë të tillë.
Ajo mund të qajë në heshtje, të mbyllë derën pas vetes dhe të lejojë lotët të flasin për atë që nuk mund ta shprehë me fjalë. Mund të ketë net pa gjumë, mëngjese kur nuk dëshiron të ngrihet dhe ditë kur edhe buzëqeshja i duket e vështirë. Por, pavarësisht gjithçkaje, vjen një moment kur ajo merr frymë thellë dhe bën një hap përpara.
Ndoshta është vetëm një hap i vogël, por është një hap.
Sepse të jesh e fortë nuk do të thotë të mos vuash. Nuk do të thotë të mos qash apo të mos ndihesh e lodhur. Forca e vërtetë është të lejosh veten të ndjesh dhimbjen dhe, megjithatë, të gjesh brenda vetes një arsye për të vazhduar.
Një grua mund të përballet me shumë më tepër nga sa kishte menduar ndonjëherë. Mund të kalojë nëpër situata që dikur i dukej e pamundur t’i përballonte dhe, kur gjithçka të ketë kaluar, të shohë pas dhe të kuptojë se ka qenë shumë më e fortë nga sa e kishte menduar.
Ka plagë që nuk duken. Ka dhimbje që nuk tregohen. Ka beteja që zhvillohen në heshtje dhe që askush tjetër nuk i sheh. Ndonjëherë njerëzit shohin vetëm një grua që vazhdon jetën e saj normalisht, pa e ditur se sa shumë ka luftuar për të arritur deri aty.
Prandaj nuk duhet ta gjykojmë një grua nga buzëqeshja e saj. Mund të mos e dimë kurrë se çfarë ka kaluar përpara se të buzëqeshte.
Ajo mund të jetë e lodhur, por vazhdon. Mund të ketë frikë, por ecën. Mund të ketë dhimbje, por nuk dorëzohet.
Dhe kjo është një nga format më të bukura të guximit.
Jeta nuk premton se çdo ditë do të jetë e lehtë. Ndonjëherë sjell stuhi që nuk i kemi parashikuar dhe na detyron të ndryshojmë mënyrën se si e shohim botën. Por çdo stuhi, sado e fortë të jetë, një ditë kalon.
Pas ditëve të vështira vijnë ditë të tjera. Pas lotëve mund të vijë një buzëqeshje. Pas rrëzimit mund të vijë ngritja. Dhe pas një kapitulli të dhimbshëm mund të fillojë një kapitull i ri.
Të ecësh përpara nuk do të thotë të harrosh atë që ke kaluar. Do të thotë të pranosh se ajo pjesë e jetës është bërë pjesë e historisë tënde, por nuk duhet të jetë e gjithë historia jote.
Një grua nuk është vetëm dhimbja që ka përjetuar. Ajo është edhe forca me të cilën e ka përballuar atë.
Është çdo mëngjes kur është ngritur edhe pse nuk ka pasur dëshirë. Është çdo lot që ka fshirë vetë. Është çdo herë që ka thënë: “Do ta provoj edhe një herë.” Është çdo hap që ka bërë kur rruga i është dukur e pafund.
Ndoshta nuk e kuptojmë menjëherë sa shumë forcë kemi brenda vetes. Shpesh duhet të kalojmë nëpër ditët më të vështira për ta zbuluar.
Dhe kur një ditë të kthehemi pas, do të kuptojmë se nuk ishim aq të dobëta sa mendonim.
Ishim duke u shëruar.
Ishim duke u rindërtuar.
Ishim duke mësuar të jetonim përsëri.
Prandaj, çdo grua që sot po kalon një periudhë të vështirë duhet ta kujtojë një gjë: nuk ka pse ta ketë gjithë forcën menjëherë. Mjafton të gjejë forcën për hapin e radhës.
