Dashuria është si një pyll plot me kurthe. Kur do që të shfaqet, ajo lë të duket vetëm dritën e saj dhe na lejon të shquajmë vetëm hijet që krijon ky ndriçim.
“Shiko përreth”, tha ai. “Shtrihemi përtokë, të dëgjojmë të rrahurat e zemrës së planetit.”
“Jo tani”, iu përgjigja. “Nuk kam ndër mend të bëj pis xhaketën që kam veshur.”
Shëtitëm nëpër kodrina të veshura me ullinj. Pas shiut të një dite më parë, në Bilbao dielli i atij mëngjesi më jepte ndjesinë se po jetoja në një ëndërr. Nuk kisha as edhe një palë syze dielli, nuk kisha asgjë me vete, sepse mendoja të kthehesha në Saragozë po atë ditë. M’u desh të flija me një këmishë që ma huajti ai; bleva pastaj një bluzë pambuku afër hotelit, që të laja atë që kisha veshur.
“U mërzite duke më parë me të njëjtën veshje”, i thashë duke qeshur për të parë nëse një argument banal si ky do të më sillte në realitet.
“Jam i lumtur që ti je këtu.”
Nuk kishte folur më për dashurinë që kur më ktheu medaljonin, por dukej në humor të mirë dhe ngjasonte me një tetëmbëdhjetëvjeçar. Ecte bri meje, i zhytur edhe ai në agun e këtij mëngjesi.
“Çfarë do të bësh atje?” e pyeta duke treguar majat e Pirenejve në horizont.
“Përtej atyre maleve është Franca”, u përgjigj ai duke buzëqeshur.
“Di gjeografi. Desha të di përse duhet të shkojmë aq lart.”
Për një copë herë nuk tha asgjë, vetëm buzëqeshi.
“Që ti të shohësh një shtëpi. Mbase të intereson.”
“Nëse ke ndër mend të më shesësh ndonjë shtëpi, harroje. Nuk kam para.”
Për mua ishte e njëjta gjë si të rrija në ndonjë vend të Navarrës, si të shkoja deri në Francë. Sidoqoftë, nuk doja t’i kaloja ditët e festës në Saragozë.
“E sheh?” i thoshte truri im zemrës. “Je e kënaqur që ke pranuar ftesën. Ke ndryshuar dhe nuk e kupton ende.”
Jo, në fakt nuk kisha ndryshuar. Vetëm sa isha çlodhur pak.
“Shikoji këta gurë.”
Ishin të rrumbullakët, pa cepa. Dukeshin si guralecë deti. Dhe deti nuk kishte ardhur kurrë nëpër fushat e Navarrës.
“Këmbët e punëtorëve, të pelegrinëve, të aventurierëve u kanë dhënë këtë formë të gurëve”, tha ai,. “Dhe ato kanë ndyrshuar si vetë udhëtarët.”
“Nga udhëtimet i ke mësuar të gjitha këto?”
“Jo. Nga mrekullitë e Ringjalljes.”
Nuk e kuptova dhe nuk desha që ai ta thellonte këtë argument. Isha e zhytur në diell, në fushë, në malet e horizontit.
“Ku po shkojmë tani?, e pyeta.
“Asgjëkundi. Po i gëzohemi këtij mëngjesi, diellit, peisazhit. Kemi për të bërë një udhëtim të gjatë në makinë.”
Pas një mëdyshjeje, ai më pyeti:
“E ke ruajtur medaljonin?”
“Po”, iu përgjigja dhe fillova të eci me hap më të shpejtë. Nuk doja ta prekte këtë çështje, do të na e prishte gëzimin dhe lirinë e këtij mëngjesi.
Dikur, u shfaq një vendbanim. I ngjajshëm me qytetet mesjetare, ndodhej në majën e një kodre dhe unë, nga larg, mund të shikoja kambanoren e kishës dhe rrënojat e një kështjelle.
“Do të shkojmë deri atje lart?” e pyeta.
Ai ishte në mëdyshje, por më në fund tha po.
Gjatë rrugës, gjetëm një kishëz ku unë desha të hyja.
Nuk isha më e zonja të lutesha, por qetësia e kishave më qetëson gjithmonë.
“Mos u ndiej fajtore”, thashë me vete.”Nëse ai është i dashuruar, ky është problemi i tij.”
Më kishte pyetur për medaljonin. E dija që donte ta vazhdonte bisedën e barit. Por, në të njëjtën kohë, kishte frikë të dëgjonte atë që nuk dëshironte, prandaj nuk e çonte më tej bisedën dhe nuk e prekte këtë temë.
Ka mundësi që më donte vërtet. Por a do të mundnim ta shndërronim këtë dashuri në diçka të ndryshme, më të thellë.
“Qesharake”, mendova . “Po a ka gjë më të thellë se dashuria. Në rrëfimet e fëmijërisë, princeshat puthnin thithëlopën, që transformohet në princ. Në jetën reale, princeshat puthin princërit dhe këta shndërrohën në thithëlopa.”
