Nga Luçiano Boçi
Fjalët e një “gonxheje” rilindase, se 10-vjeçari në Kakavijë, humbi jetën për shkak të moskujdesit të prindërve, më therën thellë. Më ngjau se ai gisht bastard më ishte drejtuar dhe mua e çdo prindi tjetër. E bashkë me dhimbjen, stuhia e revoltës për cinizmin e pushtetit, shpërtheu në qindra fjalë ulëritëse, pa gjetur formulën e mallkimit të duhur.
Ai pra, pushteti, vrasësi në luks pushimesh me mjekërr shenjtori, ka kurajon në kulmin e dhimbjes, të akuzojë nëpëmjet vemjeve të fryra, që po u plas plënci e s’u kanë të sosura gogësimat e babëzisë, fatkeqët që humbën dritën e syve, bimën e shpirtit.
E humbën, jo për pakujdesinë e tyre, por për shkak të rraskapitjes, torturës e braktisjes në mes të katër rrugëve, nga pushteti i “gonxhes” e i gonxheve që u ka zënë truri dhjamë e zemra gurë.Prindërit e 10-vjeçarit kishin derdhur mbi të, çdo përkujdesje e sakrificë, duke ikur nga sytë këmbët nga ky vend që gonxhet e kanë bërë të nëmur, e duke i përkushtuar gjithçka të jetës së tyre, birit të tyre.
Prandaj ajo e djeshmja ishte vrasje shtetërore dhe jo fatkeqësi moskujdesi prindëror.Fatkeqësi është t’i shfaqesh publikut si gonxhe e të mos çelësh kurrë dhe të plakesh gonxhe, pa lulëzuar e pa lidhur së paku një frut të së mirës.Fatkeqësi është të kesh mbi krye arrogancën, pashpirtësinë e pafytyrësinë e një Kryegonxhe si Rama.
E pas kësaj në këtë natë të pagjumë, ku hidhërimi e mallkimi m’u bënë nyje, e padurimi për t’ia përplasur në fytyrë gonxheve të rilindjes, m’u bë sa një mal, më erdhi në ndihmë Migjeni:E rroka tekstin e tij dhe kohët u përzinë keqazi. E kush më mirë se ai do të jetësonte dhimbjen e humbjes tragjike, për faj të pushtetit?!“Bukuria që vret” e tij e dikurshme ngjan sot me epilogun e “Pushtetit (të vemjeve) që vret”:“Gjaku i tij i kuq dhe i purpurt ish ngrimë ndër dej dhe në zemër, ish bamë kristal, që të bahen nji servis për miljonarin; jo, gjaku ish ba rubis, për gjerdanët e metresave.
E trupi i vocrrakut, i lokes së nanës, ishte bamë nji shtatore e ngurët e zhgulun nga gjini i nanës”.Dhe revolta sarkastike e tij trand:“Merrnie dhe çonie në qytet këtë shtatore. Vendosnie në nji shesh! Dhe si përmendore kushtonia ndokujt. Kushtonia atij që ka ma shumë merita për këtë vend!
Po ndoj ministrit o deputeti, (ma mirë Kryeministrit-shënimi im) o ndokuj tjetër… E në rasë se nuk gjeni ndoj njeri që ka merita të mjaftueshme, atëherë kushtonia atij që ka merita ma pak…”.Dhimbje pa fund për Samuelin e vogël, ëngjell sot në parajsë!
