Nga Elona CASLLI
Kushdo, që ka jetuar në diktaturë, e njeh mirë domethënien dhe plagën e fjalës internim. Të degdisnin diku larg, në një zonë të harruar dhe tanimë, ti u përkisje atyre “ të internuarve”.
Të internuarit trajtoheshin si rast i izoluar në pavionin e infektivit. Dukej, se ndonjë sëmundje do ta zinte pjesën e shëndetshme të shoqërisë, po të komunikonte me ta.
Lind pyetja: A kanë mbaruar internimet në Shqipëri?!
Detyrimi për të qëndruar në një vend të caktuar (në një fshat, qytet, krahinë etj) për një kohë, pa pasur të drejtën për t’u larguar që andej, është forma e internimit, që përdorej në kohën e qoftëlargut.
Detyrimi për të qëndruar në një vend të caktuar ,(në një fshat, qytet, krahinë etj) për një kohë, pa pasur të drejtën për të fituar të drejtën tënde, është forma e internimit, që përdoret në kohët moderne.
Sa shqiptarë qëndrojnë në këtë vend dhe nuk kanë të drejtën për të kërkuar të drejtën e tyre?!
Sa shqiptarë jetojnë me dinjitet në këtë kamp të madh internimi që quhet Shqipëri?!
Sa shqiptarë i japin zë mendimit, fjalës apo revoltës së tyre të brendshme?!
Të traumatizuar nga çka mund të ndodhë të nesërmen, të nënshtruar dhe të bindur ndaj udhëzimeve të gardianëve, që përfaqësojnë pushtetin, dehemi çdo çast me iluzionin e lirisë, duke qenë krejt të vetëdijshëm, se liria si koncept dhe ne si shoqëri, jemi dy vija paralele.
Në këtë rrugëtim paralel, e vështrojmë me bisht të syrit lirinë dhe me shpresën absurde se paralelet takohen një ditë, vazhdojmë t’i nënshtrohemi internimit dhe paradoksalisht ndonjëherë ndihemi edhe të lumtur brenda tij.
Post Scriptum- Gardianët e kampit na vëzhgojnë dhe na vlerësojnë!
