Nga Skerdjan DHULI
Ne vitin e trete ne fakultet kur studionim Politiken Penale, profesori hodhi per debat nje kocke jo te lehte per shqiptaret, denimin me vdekje.
Auditori shpertheu ne argumente e shumica ishin PRO. Nje pjese e vogel, qe jane ose me te dobetit e klases ose me pragmatistet, te cilet nuk japin mendim per kesi temash se duan ta mbajne mire me te gjithe, perfshi edhe profesorin, nuk flisnin.
Cuditerisht ngela vetem une KUNDER denimit me vdekje. Dhe ne vend qe te diskutohej pse denimi kapital duhet ose jo, por teme debati u be fakti qe isha vetem une kunder, e kjo nje pjese i shqetesonte.
Dmth nje kunder turmes…
Morepo mua me tremb shume ky kohezioni i turmave. Me tmerron ideja qe te gjithe te mendojne njelloj.
Eshte e pamundur qe 50 veta te mendojne njelloj a thua se ketu diskutojme egzistencen e diellit dhe nuk ka nevoje per argumenta. Ne nje rast te tille dicka nuk shkon.
Koha ka treguar, qe koketundesat mbase dalin me mire ne raport me interesin, por eshte po aq e sigurt se turmat kahere kane qene…pa mend.
