Varri i Kulturës
Bijtë e Kulturës, u mblodhën rreth një varri,
Qe varr’ i nënës tyre, sa fort i kish marrë malli!
Vështrojnë me lot në sy gurin e shkërmoqur,
“Për dreq e paskan thyer!” Thonë bijtë e vrerosur.
“Kush e theu vallë, rojtari a kusari?!”
Vrisnin mendjen fëmijët, medet që gojë s’kish varri!
Të kishte gojë varri, do qante me “oi”,
Jo se e kishin thyer, po se qe lënë në vetmi.
Medet që hesht i vdekuri, lum veshët e bijve të prapë,
Që zërin s’ia dëgjojnë, të mjerës nënë plakë!
Sa vuajtje zem’r e nënës ndër vite kish duruar,
E rrënuar trup e shpirt, prej bijve të harbuar,
Të marrosur pas lakmisë, të dehur në humbëtirë,
Sytë e nënës së mjerë kishin parë veç errësirë.
E brengosur në vetmi, ëndërronte një takim,
Për t’fundit herë t’i mbushej zemra me gëzim.
Fytyrat t’ua prekte, ballin t’ua puthte,
T’i kish sërish fëmijë, ah sikur të mundte!
Po fëmijëria qe e largët, pafajësia kishte humbur,
Në kraharorët e burrëruar vesi ishte strukur.
Në gjallje e në vdekje nënën lanë harruar,
U ra ndër mend për të tani që varri qe rrënuar.
Për një pllak’ të vjetër guri,
Seç i ha tani meraku,
Belaja ngusht’ i zuri,
Mërzis’ s’i gjendet shkaku.
Marrin ndonjë copëz,
E vërtisin nëpër duar,
“Pse dreqin ta kenë thyer?!
Me vete thonë menduar.
Ndoshta guri s’ka duruar,
Vuajtjen e nënës ka kuptuar,
Ashtu si zemra e saj,
Dhe ai do jetë coptuar.
A mendojnë vallë bijtë,
Tani që copat mbajnë në duar?
Thua kujtojnë me pendim,
Kulturën, nënën e harruar?!
