Nga: Dritan Shano.
E kam të freskët në memorie ditën e 29 vjetëve më parë kur po mblidhnim firmat që duheshin për të regjistruar PD si parti politike. Për dreq, edhe shpresën që kishim, në shpirt me ato letra nëpër duar. E sot?!
Nuk dua të merrem me gjëndjen e mjeruar në të cilën ndodhen sot demokracia shqiptare, liritë dhe të drejtat e shqiptarit, alternativat e tij të zhvillimit si emigracioni, azili, ekonomia mikroskopike dhe e prapambetur….
Reflektimi i për sot, 29 vjet më pas, është se ekzistenca fizike dhe shpirtërore e individit shqiptar vazhdon të mbetet e bazuar tek urrejtja dhe jo tek dashuria. Mendoj se kjo është një nga arsyet kryesore pse jemi të varfër, të mjerë dhe të manipulueshëm kollaj.
Shqiptari i sotëm vazhdon të mos jetë i prirur “të qëndrojë për” diçka apo shumëçka; por ai ruan prirjen “të qëndrojë kundra” thuajse gjithçkaje. Vazhdon të preferojë izolimin kundër hapjes.
Po të dëgjosh me kujdes, dëgjon se ne, shqiptarët e këtij shekulli, 29 vjet pas themelimit të PD, vazhdojmë të duam të mohojmë më shumë sesa të pohojmë. Ne vazhdojmë të jemi anti-kështu, anti-ashtu, anti-, anti-, anti, dhe pak ose aspak pro-kështu, pro-ashtu, pro- pro- pro-…..
