Nga Denada Isa
Po e vrasim gjuhën tonë çdo ditë dhe as nuk e kuptojmë.
E vrasim me shkurtesa të pamenduara dhe me fjali të copëtuara.E varfërojmë me indiferencë dhe me justifikimin se “kështu shkruajnë të gjithë”.
Rrjetet sociale janë kthyer në laboratorin ku gjuha eksperimenton pa rregulla.
Por çdo eksperiment ka pasoja.
Nxënësit tanë shkruajnë më shumë se kurrë, por a shkruajnë më mirë?
Pikësimi është zhdukur si të ishte i panevojshëm.Theksi shpesh konsiderohet luks.
Fjala e plotë zëvendësohet nga tre shkronja të nxituara.
Dhe mendimi bëhet po aq i shkurtër sa mesazhi.
Gjuha nuk është vetëm mjet komunikimi.Ajo është strukturë mendimi.
Nëse e thjeshtojmë pa kriter, rrezikojmë të thjeshtojmë edhe arsyetimin.
Teknologjia nuk është armiku ynë.
Armiku është mungesa e ndërgjegjes gjuhësore.
Shkolla nuk duhet të heshtë përballë këtij realiteti.
Ajo duhet të reagojë, të edukojë dhe të rikujtojë standardin.
Sepse standardi nuk është kufizim, por orientim.
Çdo fjalë e shkruar është pasqyrë kulture.
Dhe mënyra si shkruajmë sot, tregon se kush do të jemi nesër.
