Shqiptarëve ju ka ardhur aty ku nuk mban më. Jo sepse janë lodhur nga puna, por sepse janë lodhur nga padrejtësia, nga mungesa e perspektivës dhe nga ndjenja se sakrificat e tyre po bëhen çdo ditë e më të rënda, ndërsa shpresa për një të ardhme më të mirë zbehet.
Jetojmë në një kohë kur bota po investon në teknologji të avancuara, po ndërton të ardhmen dhe po kapërcen kufijtë e së pamundurës. Ndërsa vende të tjera projektojnë zhvillimin e dekadave të ardhshme, ne vazhdojmë të përballemi me sfida që prekin jetën e përditshme të qytetarëve: rritjen e vazhdueshme të kostos së jetesës, pasigurinë ekonomike dhe mungesën e mundësive për të ndërtuar jetën me dinjitet në vendin tonë.
Shqetësues është edhe fakti se, ndër vite, shumë institucione dhe shërbime publike janë përqendruar larg komuniteteve që dikur i kishin pranë. Kjo ka sjellë jo vetëm vështirësi në marrjen e shërbimeve, por edhe pasoja sociale e ekonomike për shumë zona të vendit. Kur institucionet largohen, zbehet aktiviteti ekonomik, pakësohen mundësitë e punësimit dhe forcohet tendenca e shpopullimit. Në këtë mënyrë, shumë qytete e zona humbasin gradualisht rolin dhe funksionin e tyre natyror në jetën e vendit.
Pasojat nuk mbeten vetëm te komunitetet. Shumë familje janë detyruar të përballen me zgjedhje të vështira: të largohen nga vendlindja, të ndahen nga familjarët ose të përballojnë kosto të papërballueshme për të ruajtur një vend pune. Për shumë njerëz, paga mezi mjafton për të mbuluar shpenzimet bazë, ndërsa kostot e transportit, strehimit dhe jetesës e bëjnë barrën edhe më të rëndë.
Po aq shqetësues është perceptimi i përhapur se në disa raste meritokracia nuk gjen vendin që meriton në administratë dhe në drejtimin e institucioneve. Shumë qytetarë ndiejnë se profesionalizmi, përkushtimi dhe eksperienca nuk janë gjithmonë kriteret vendimtare për avancimin apo emërimet në poste drejtuese. Kjo krijon ndjenjën e padrejtësisë te ata që punojnë me ndershmëri dhe përpiqen të ndërtojnë karrierën e tyre mbi aftësinë dhe përkushtimin.
Kur administrata punon nën presion, kur nëpunësit ndihen të pasigurt për të ardhmen e tyre profesionale dhe kur krijohet bindja se për disa standardet janë të ndryshme nga ato që vlejnë për shumicën, besimi te institucionet dobësohet. Një shtet i fortë ndërtohet mbi meritën, përgjegjshmërinë dhe trajtimin e barabartë të çdo qytetari, jo mbi privilegjin dhe favorizimin.
Shqiptarët nuk kërkojnë mrekulli. Nuk kërkojnë favore. Kërkojnë mundësinë për të jetuar me dinjitet, për të punuar me ndershmëri, për të qëndruar pranë familjeve të tyre dhe për të parë që përpjekja e tyre shpërblehet në mënyrë të drejtë. Kërkojnë institucione që i afrohen qytetarit dhe jo institucione që largohen prej tij. Kërkojnë zhvillim që përfshin të gjithë vendin dhe jo vetëm disa qendra.
Sepse një vend nuk humbet vetëm kur njerëzit largohen jashtë kufijve. Një vend humbet edhe kur boshatisen qytetet, kur familjet ndahen nga nevoja, kur të rinjtë nuk shohin të ardhme dhe kur qytetarët humbasin besimin se mund të ndërtojnë jetën e tyre aty ku kanë lindur.
Dhe kur këto probleme grumbullohen vit pas viti, kur sakrificat shtohen ndërsa shpresat pakësohen, vjen një moment kur qytetarët ndiejnë se kufiri i durimit është arritur.
Prandaj sot, për shumë shqiptarë, nuk është më thjesht pakënaqësi. Është bindja se u ka ardhur aty ku nuk mban më.
