Trishtimi dhe perëndimi
Do kthehem
Po, do i kthehem
të qeshurës
perëndimit sërish
Gjermanis
E kisha harruar
vendin e zhgënjimeve
vendëlindjen time Shqipërin
Trishtimi kishte mbetur
diku në të kaluar
Një kohë e trishtë
më njerëz të trishtë
në mendime të trishta
ku trishtojnë njëri tjetrin
në një trishtim mbarëkombëtar
Këtij trishtimi i pata kthyer krahët
për vite të tëra
deri dje
ku në një moment nostalgjie
për vendëlindjen
të pashë ty në një intervistë
Ty, që luftoje në barrikadë trishtimin
dhe desha të të njihja
në një miqësi intensive
ku kufijt e miqësis u thyen shumë shpejt
me një shpejtësi vetëmohuese
Por dhe aq shpejt u thyen dhe të tjerat
në një dashuri suicidale
duke lënë vetëm
një gërmadhë plot ndjenja
për të më rikujtuar trishtimin
Po, u trishtova për një moment
se pashë sërish vendlindjen
se pashë Diellin në lindje
atë Diellin verbues
ku njeriu nuk dallon
dhe diferencon dot
Konturet marrin forma të përkryera
imagjinate nën këto rreze verbuese
por me kalimin e ditës
dhe perëndimin e diellit
që nuk të verbon më
konturet shtjellohen
dhe ngel vetëm e vërteta e trishtë
Ajo e vërtetë
që na ka bërë të emigrojmë
se edhe Dielli që lind
aty të trishton
Ju ktheva sërish perëndimit
dhe Diellit që bie ngadalë në gjumë
në shtratin e detit
pa të verbuar
me një kthjellësi
dhe ngrohtësi
të gjithanëshme
HELIDON KEKU
