Skerdjan DHULI
Dje ishte dita e fundit ne plazh me dy miqte e mi. Njeri prej tyre punon ne nje institucion privat me emer te madh, por rroge jo dhe aq.
Tjetri ne nje familje qe Zoti ju ka dhene krah per te ngritur nje ekonomi te mire.
Cili ishte fundi i diskutimit ?
Te dy thane qe sic po shkojne punet, do largohen.
Pardje kafene e piva me mikun tim qe punon ne nje spital privat. I njejti hall. Gati te iki. Me pune vete e bashkeshprtja. Me shtepi e katandi.
Problemi ?
“Ne Shqiperi nuk jetohet. Nuk krijon dot familje me te madhe. Do bej cdo gje te iki. Ku te mundem. Itali, Amerike, vetem te iki…”
Sot kafen e paradites me nje tjeter mik. Te mire, profesionist i mire fizioterapie, por i papune.
Si e mbyllem biseden ? “Do iki. Nuk rri dot me ketu, se nuk ja dal dot. Nuk dua te iki vetem une, por edhe te afermit e mi qe kane bisnes te madh ndertimi, po bejne letrat per te ikur…”
Me pas me tregoi per nje zyrtar Banke ne Shqiperi, i cili edhe pse paguhet mire, kerkon te iki. Me vrape.
E ka me te lehte e te pranueshme te laje pjatat ne SHBA sesa te rrije ne Shqiperi.
Mbremjen do e mbyll duke takuar nje tjeter mik.
Prej kohesh ne stres nga papunesia, dhe sic jane gjasat, me valixhe ne krah edhe ai, per te ikur.
Kur ulem e mendoj ndonjehere, cdo dite e me shume po me ikin shoket.
Dikur emigrimin im at’ e refuzoi duke u kthyer nga Greqia pas nje prove te shkurter. Sot duket si alternative e pashmangshme.
Pse ? Pse Shqiptaret ikin nga syte kembet sikur nje pushtues gjakatar po ju vjen pas ?
Nje gje eshte e sigurt. Dikush duhet ti dale zot Shqiperise, dhe rruga nuk eshte e lehte por eshte teresisht e mundshme.
