Nga Elona Caslli
Në vijim të postimit tuaj Z. Kryeministër , përmes të cilit na rrëfenit udhëtimin tuaj krejt të Pazakonshëm në krahët e Air Albania bashkë me të Përzgjedhurit tuaj, e kam të pashmangshme mos t’i shkruaj dy fjalë pas këtij udhëtimi që me shumë të drejtë ju e quani të Pazakonshëm…. Në krahët e Air Albania ishin përzgjedhur të udhëtonin njerëz nga qytete të ndryshme të Shqipërisë që emërues të përbashkët kishin ndihmën ekonomike që merrnin çdo muaj dhe faktin që nuk kishin udhëtuar kurrë jashtë kufijve të Shqipërisë.
Kjo ishte fjalia e parë që thoshte çdo Kryefamiljar përpara mikrofonit dhe çdo fëmijë apo i rritur kur intervistohej. Ishit dhe Ju, bashkë me familjen tuaj në atë avion Z. Kryeministër. Vetëm se ka një hendek shumë të madh midis Jush dhe Kryefamiljarit me ndihmën ekonomike në krahun tuaj. Ju pas atij udhëtimi jeni rikthyer në luksin tuaj të shfrenuar, ndërsa ai Kryefamiljar është rikthyer në varfërinë e tij gërryese, ku me ankth do të presë ndihmën ekonomike në fund muaji.
E ai udhëtim nuk ka bërë gjë tjetër veçse i ka kujtuar se në ç’masë është i përjashtuar nga jeta ai dhe fëmijët e tij. Do t’Ju kisha përgëzuar në vetë të parë nëse do të kishit ndikuar në të përditshmen e atij Kryefamiljari , duke e hequr nga ndihma ekonomike dhe duke e punësuar diku. Kështu do të kishit ndikuar në të përditshmen e tij dhe jo vetëm në një ditë nga kjo e përditshme. Jeta është e shkurtër, por e përditshmja është e gjatë dhe ndaj është më e udhës të shërosh të përditshmen e një njeriu se vetëm një ditë të tij.
E ndoshta duke bërë këtë ai nuk do ndihej i turpëruar përpara atij mikrofoni teksa me gjysmë zëri deklaronte varfërinë e tij, duke harruar se Varfëria është gjendje dhe jo karakter dhe nuk ka asgjë për t’u turpëruar, pasi në të vërtetë Tjetërkujt i takon të turpërohet në atë avion. Post Scriptum -T’i mëshirosh njerëzit nuk do të thotë domosdoshmërisht t’i duash ata Z.Kryeministër!
