”A do të martohesh me mua?”
Një ditë para fluturimit, djali i propozoi vajzës dhe i tha se pas përfundimit të punës së tij, ata do të martoheshin.
”Po, unë dua.”, u përgjigj vajza.
Ata e mbanin marrëdhënien e tyre përmes telefonit dhe letrave. Kishte ulje dhe ngritje, por të dy kurrë nuk hoqën dorë.
Një ditë, ndërsa vajza ishte në rrugën e saj drejt stacionit të autobusit një shofer taksie humbi kontrollin e makinës dhe e hodhi përdhe. Duke u zgjuar nga pavetëdija, ajo kuptoi se ishte lënduar seriozisht.
Duke parë lotët që rrokullisesh në faqet e prindërve të saj, ajo u përpoq t’i ngushëllonte. Pastaj erdhi makthi i vërtetë:
Ajo nuk mund të fliste një fjalë edhe pse ajo u përpoq vërtet shumë. Ajo mbeti memece. Kur mjeku tha se plagosja kishte prekur trurin e saj dhe kjo e bëri atë të ishte memece për pjesën tjetër të jetës së saj, ajo u rrëzua tërësisht.
Sapo u kthye në shtëpi, telefoni ra. Ajo e dinte se ishte djali, por ajo nuk e hapi telefonin. Tringëllimë pas tringëllime stimulonte dhimbjen brenda zemrës së saj …
Duke mos dashur të ishte një barrë për të, ajo shkroi duke i thënë atij se marrëdhënia e tyre përfundoi dhe e vendosi unazën në zarf.
Ajo nuk iu përgjigj asnjë letre ose telefonate nga djali që nga ajo kohë.
Ajo vetëm qau …
Duke parë dhimbjen që vuante, familja vendosi të shpërngulej. Vajza filloi të mësonte gjuhën e shenjave dhe gjithmonë i kujtonte vetes ta harronte djalin.
Një ditë, shoku më i mirë i tha asaj se djali ishte kthyer dhe po kërkonte gjithkund për të.
Vajza i tha shokut të saj të mos i thoshte asgjë për djalin dhe t’i kërkonte atij ta harronte. Një vit më vonë…
Miku i saj më i mirë i tha asaj se djali do të martohej dhe do t’i jepte ftesën e dasmës.
Ajo e hapi atë, dhe për habinë e saj, emri i nuses ishte vetë emri i saj.
Kur doli për të pyetur mikun më të mirë për ftesën, djali u shfaq.
Me një gjuhë të panjohur shenjash, ai i tha,
“Për më shumë se një vit, po përpiqesha të mësoja gjuhën e shenjave për të thënë se e kuptoj atë që ke kaluar. Nuk e kam harruar premtimin dhe dua ta kaloj pjesën tjetër të jetës sime të mbetur me ty, dhe të jem zëri yt. Unë të dua.”
Duke “ulëritur” gjuhën e tij të hidhur të shenjave dhe unazën e martesës që e mbante në dorë, ajo qau.
Por këtë herë, ata ishin lot lumturie …
Mos jini një frikacak dhe të bishtnoni sapo t’ju dalë një problem a pengesë. Mos harroni se çdo problem ka një zgjidhje.
Nuk është tipar i burrit që të thyejë fjalën e tij, një burrë i shkon fjalës së tij deri në fund, e as mos e thyeni zemrën e dikujt, nuk mund ta dini kur do të ndodhë me ju.
