GJYQI YNË I PËRBASHKËT!
Nga, Lisjana CALI
Vrasja e gjyqtarit Astrit Kalaja nuk është thjesht një krim individual. Është pasqyra e një shoqërie që po sheh veten në sy dhe nuk i pëlqen ajo që sheh.
Eshte realiteti i dhimbshem që kemi ndërtuar të gjithë bashkë , një shoqëri që ka humbur besimin, drejtësinë dhe shpresën.
Shqiperia eshte shnderruar në një vend ku padrejtësia nuk të trondit më, por të lodh, ku qytetari e di se mund të ketë të drejtë, por s’ka ku ta gjejë.
Dhe një ditë, në atë boshllëk midis dëshpërimit dhe zhgënjimit, lind dhuna.
Nje ngjarje e tillë nuk lind nga askundi . Ajo është produkt i një sistemi që prej vitesh ushqen padrejtësi, korrupsion, arrogancë politike dhe mungesë përgjegjësie morale.
Nuk ka rëndësi se kush shtyp këmbëzën, çdo herë pas saj qëndron një zinxhir fajtorësh të heshtur.
Fajtor është ai që e sundon këtë vend me padrejtësi dhe përbuzje ndaj ligjit.
Fajtorë janë ata që e përdorin politikën për të ndarë njerëzit në “tanët” dhe “të tjerët”.
Fajtorë janë ata që i ftojnë qytetarët të marrin armët, në vend që t’i mësojnë të mendojnë, të protestojnë dhe të kërkojnë të drejtat me dinjitet. Nderkohe që bëhet pengese per nje opozite te forte dhe te drejte dhe ne anen tjeter pale me padrejtesite e ketij pushteti.
Fajtorë janë edhe ata që kanë ndërtuar një imazh të rremë të drejtësisë (ne rastin konkret koleget), që në vend të përulësisë ndaj ligjit, kanë ndërtuar kulla burokratësh të korruptuar, ku ndershmëria shihet si dobësi.
Në këtë vend, qytetari ndjehet i zhveshur nga çdo mbrojtje, ndërsa pushteti në çdo formë të tij rri i paprekshëm.
Kur padrejtësia bëhet përditshmëri, dhuna kthehet në mjet reagimi. Dhe atëherë, askush nuk është më i sigurt, as gjyqtari në sallë, as qytetari në rrugë.
Vrasja e një gjyqtari është vrasja e shtetit. Por më shumë se kaq është dëshmia se shoqëria jonë është në prag të një kolapsi moral. Dhe për ta ndalur këtë rënie, nuk mjafton as ndëshkimi i autorit, as deklaratat e politikës.
Ne duhet të përballemi me veten. Me mënyrën si e kemi pranuar padrejtësinë, si e kemi heshtur, si e kemi bërë pjesë të zakonit tonë.
Nëse ajo vdes, vdesim edhe ne ngadalë, çdo ditë, duke u mësuar me padrejtësinë, duke e quajtur normale, derisa të mos ndjejmë më as turp, as tronditje.
Sepse, në fund të fundit, ky nuk është vetëm gjyqi i një autori krimi.
Është gjyqi ynë i përbashkët.
