Nga Denada Dapellari-ISA
Në politikën shqiptare rrallë ndodh të shfaqet një figurë që ngjall respekt pa nevojën për protagonizëm, që flet pak, por peshon shumë. Rrallë ndodh të gjejmë dikë që vjen nga bota akademike, por që i kupton plagët e kombit më mirë se shumica e atyre që prej vitesh luajnë rolin e përfaqësuesve të tij. Një nga ata pak njerëz është Profesor Doktor Arjan Hamiti.
Në kohën kur politika është kthyer në një skenë të zhurmshme, ku ndershmëria duket e tepërt dhe fjalët e mëdha janë mall konsumimi, është e natyrshme që shoqëria të kërkojë modele të tjera. Modele që nuk i gjejmë në talk-show, por në integritetin e qëndrimit. Në qartësinë e mendimit. Në heshtjen që peshon më shumë se një mijë deklarata politike.
Në këtë peizazh të zymtë, çështja Çame – dikur një nga kauzat më të ndjeshme të ndërgjegjes kombëtare – po venitet gjithnjë e më shumë. Ajo që dikur ishte betejë për të vërtetën, sot është kthyer në një formulë boshe, të braktisur nga ata që dikur e përdorën për të ndërtuar karrierat e tyre. Dhe pikërisht këtu, në këtë zbrazëti morale e përfaqësimi, lind ideja – për disa një dëshirë, për të tjerë një thirrje: a duhet Profesor Arjan Hamiti të marrë drejtimin politik të PDIU-së?
Nuk është një pyetje që buron nga oportunizmi apo nga entuziazmi kalimtar. Është një pyetje që lind natyrshëm kur sheh rrënimin e përfaqësimit, dhe kur në këtë rrënim kërkon dikë që nuk ka nevojë të shpjegohet, sepse ka provuar mjaftueshëm. Profesor Hamiti vjen nga një histori familjare me rrënjë të thella atdhetarie, nga një jetë akademike me përkushtim të rrallë, dhe nga një personalitet publik që ka qëndruar larg kompromiseve. Ai nuk është njeri fjalësh të mëdha, por përfaqëson një standard që sot mungon.
A do të pranonte ai të merrte një barrë të tillë? Nuk e dimë. Por ndoshta sot, më shumë se kurrë, nuk kemi luksin të mos e pyesim.
Sepse nuk është fjala për një parti. Është fjala për një zë. Është fjala për kthimin e seriozitetit në një kauzë që nuk meriton të heshtet. Është fjala për të rikthyer Çamërinë në qendër të vëmendjes jo si temë folklorike, por si plagë e drejtësisë së munguar.
Profesor Arjan Hamiti nuk është mes njerëzve që e kërkojnë rolin. Por ndoshta, pikërisht sepse nuk e kërkon, e meriton më shumë se kushdo. Dhe ndoshta, pikërisht për këtë arsye, është koha t’i kërkohet. Jo për të qenë lider në kuptimin tradicional, por për të qenë busulla morale e një përpjekjeje që rrezikon të tretet.
Shqipërisë i duhen më shumë njerëz që nuk kanë nevojë të bindin askënd për ndershmërinë e tyre. Dhe Çamërisë i duhet një zë që nuk e përdor për fitime politike, por që e mbron sepse beson në të.
Në këtë realitet të lodhur, një njeri si Arjan Hamiti nuk është thjesht i nevojshëm. Është i pazëvendësueshëm.
