Murg eremit ndihem në detin e asgjësë
Zot i botës së hiçit
Vloni kazanë e kusia
Zjeni tru shpërndani mend
Në asgjë për askënd
Ndjeni se këtu lart mbi dhe’fërshëllen era
zhurmën e detit e dua por nuk e shoh
e verbër në asgjë bosh në askund
Shqisat e mia ngatërrohen si busull e thyer
Askush nuk më sheh
Hëm askush nuk më njeh
Kjo qetësi më copëton nga brenda
E më le bosh të përjashtuar nga lëvizja
Mundimi i njeriut është për gjalljen
Kjo vazhdon ditë pas dite
Vetëm dje po dridhesha per ty
Tani jashtë është stuhi ndjenjash gjithfarësoj
Dhe shpirti endet, i përhumbur
Dhe unë ndihem kështu
Zoti i asgjësë
Fati në duart e mia rrëshqet e derdhen mbi dhe’
U pi ,dhe mbinë lule ëndrrat
Një ëndërr në secilin xhep ngjesh sa mund
përgjithmonë është fjalkalimi i jetës së gjallë
Buzëqeshja juaj mbi mua përgjithmonë
Endacak në detin e mjegullës
Zot i botës së hiçit…
Semela Lushka – Pogradec
