Me rastin e 18-vjetorit të Pavarësisë së Kosovës
Në djep të gurit linde, moj Kosovë krenare,
me plagë në kraharor, por zemër shqiptare,
shekujt të ranë mbi supe si dimër me acar,
po kurrë nuk u përkule, qëndrove si behar.
Të dogjën, të prenë, të lanë në errësirë,
por ti mbajte gjallë një emër – Liri,
dhe kur nata u bë më e rëndë se varrimi,
nga gjiri yt u ngrit vetë kushtrimi.
U ngrit UÇK-ja si rrufe në stuhi,
me flakë nëpër sy e me emrin Liri,
bijtë e tu ranë, por ranë për t’u ngritur,
se vdekja për Atdhe është lindje e dytë, e ndritur.
Ranë si yje që bien për të ndriçuar tokën,
me gjakun e tyre e shndritën epokën,
dhe toka e Kosovës nuk i mbajti në dhe,
por i ngriti në këngë për komb e për Atdhe.
O Kosovë martire, o emblemë e Lirisë,
emri yt bajrak që i prin shqiptarisë.
je fjala që tremb armiqtë e Atdheut,
fortesë e pamposhtur e bacë Ademit!
Nga hiri u ngrite si feniks me ëndrra të bardha,
me plagët ende të ngrohta, por me sytë nga e ardhmja,
dhe sot si shtet i lirë mbi gjakun e të rënëve,
ecën e sigurtë me ëndrrën për shtetbërje.
Sa të ketë shqiponja që qiellin kërkon,
sa të ketë një zemër që “Kosovë” të thotë,
emri yt do rrojë më i fortë se guri,
se ti je shqiptaria, ti je vetë kuq e zi Flamuri.
S. Gj
17.2.2026
