Bamirësia që bërtet nuk është bamirësi
Prej shumë ditësh, hap pas hapi, rrjetet sociale, ekranet dhe portalet janë kthyer në një arenë të shëmtuar ku individë të vetëquajtur “humanistë”, grupe, shoqata dhe lloj-lloj përzierjesh të dyshimta, garojnë me njëri-tjetrin se kush shfaqet më shumë duke “ndihmuar” familje në nevojë. Një garë e ethshme paranojakësh, ku bamirësia nuk matet më me dinjitet, por me klikime, pëlqime dhe duartrokitje virtuale.
Por le të ndalemi për një moment dhe të pyesim: ku qëndron bamirësia e tyre e vërtetë?
Sepse bamirësia nuk është spektakël. Nuk është selfie me një thes miell, as video e montuar me muzikë patetike, as intervistë ku varfëria e tjetrit shndërrohet në skenografi për lavdinë personale. Kur ndihma bëhet mjet reklamimi, ajo pushon së qeni bamirësi dhe shndërrohet në një akt të ulët shfrytëzimi.
Kjo kategori dallkaukësh, dallaveraxhinjsh dhe matrapazësh socialë, që fshihen pas maskës së “humanizmit”, nuk ndihmojnë, ata përfitojnë. Ata nuk shtrijnë dorën për të ngritur dikë, por për ta përdorur si trampolinë për imazhin e tyre. Duke nëpërkëmbur dinjitetin njerëzor, duke ekspozuar hallet, fytyrat dhe jetët e atyre që jeta i ka goditur më fort, ata tregojnë se nuk kanë as empati, as moral, as njerëzi.
Bamirësia e vërtetë nuk ka nevojë për kamera.
Nuk ka nevojë për statuse pompoze, as për etiketa “humanist”, “zemërartë”, “shpëtimtar”.
Bamirësia e vërtetë bëhet në heshtje, me respekt, me ndjeshmëri dhe pa pritur asgjë në këmbim. Ajo ndodh larg zhurmës, larg propagandës, larg tregut të hipokrizisë.
Janë njerëzit që japin dhe nuk duken.
Që ndihmojnë dhe ikin pa lënë gjurmë.
Që nuk pyesin kush i sheh, por kujt i duhet ndihma.
Ndërsa këta të tjerët, që bëjnë zhurmë, që ndërtojnë karrierë mbi mjerimin e tjetrit, që masin “humanizmin” me shtrirjen e postimeve, nuk janë bamirës. Janë tregtarë të varfërisë. Janë manipulatorë emocionesh. Janë shembulli më i keq i një shoqërie që ngatërron humanizmin me marketingun.
Sepse aty ku ka zhurmë, zakonisht mungon ndershmëria.
Dhe aty ku ka propagandë, zakonisht nuk ka shpirt.
Bamirësia e vërtetë nuk bërtet.
Ajo flet vetëm në ndërgjegjen e atij që jep dhe në jetën e atij që ndihmohet. Dhe pikërisht për këtë arsye, ajo mbetet e vetmja bamirësi që ka vlerë.
