Nga Edmond DEDGJONAJ
Kujtesa është një ndër armiqtë më të rrezikshëm të tiranive. Tiranët bëjnë gjithçka për ta fshirë kujtesën popullore në mënyrë që të ngulisin në mëndjen e njerëzve një realitet paralel imagjinar që u shkon për shtat atyre.
Megjithatë, përtej përpjekjeve, propagandës e fasadës së tiranive, ka disa momente, ngjarje apo pamje që mbeten të ngulitura në memorjen publike. Këto momente mbeten të pashqitura nga memorja e njerëzve për vetë atë çfarë ato përfaqësojnë si pika herë bashkimi e herë ndarje të thellë.
I tillë ishte mëngjesi i 17 majit të vitit të shkuar. Akoma pa zbardhur drita, në terrin e natës, tirania e kaloi cakun. Ruspa që në terrin e atij prag mëngjesi guxoi të gllabërojë godinën e Teatrit Kombëtar ishte rruspa që njëkohësisht gdhendi një trishtim të pashlyeshëm në ndërgjegjen e gjithësecilit prej nesh që beson tek liria.
Të gjendur në vazhdën e një serie veprimesh e vendimesh arbitrare të pushtetit që synonin kufizimin e hapsirave për njerëzit e lirë, teatri ishte simboli i qëndresës ndaj shtypjes. Atë mëngjes të trishtë, errësira e mendjeve të prishura në pushtet e goditi pa mëshirë edhe atë copëz lirie.
Për këdo që do artin e kulturën, teatri është strehëza ku dashnorët e fjalës e të artit ushqejnë shpirtrat e tyre. Teatri është tempull i ndërgjegjes së një qyteti, është memorja e përbashkët, është pikërisht ajo që tirania nuk do. Prandaj, banda nën petkun e shtetit e sulmoi atë mëngjes përdhunshëm, në pikun e pandemisë. E sulmoi ashtu siç sulmojnë barbarët, në terrin e natës, pa mëshirë.
I kishte të gjitha ai sulm neveritshmërisht i përdhunshëm: goditjen ndaj kujtesës historike, shtypje ndaj shpirtrave të lirë, harbutërinë e një shteti policor, përdorimin e injorantëve për të arritur qëllimet e pushtetit, shkatërrimin e qëndrës identitare të qytetit për përfitime të kastës, përdhosjen e ligjit, shprehjen më të ndyrë të arrogancës së tiranit. Me pak fjalë, 8 vite të mbrapshta të përmbledhura në një akt.
I kishte të gjitha për të mbetur në përjetësi si shprehja më e qartë se si shteti nuk duhet të jetë.
I kishte të gjitha për të mbetur në kujtesën tonë, sidomos nesër, përpara se të votojmë. Pothuajse një vit pas atij mëngjesi ku ruspa e pangopësisë së tiranisë e ktheu atë godinë në pluhur, shpirti i teatrit duket se na flet nga përjetësia e ndërgjegjes kombëtare: nesër votoni edhe për mua!
