Nga Paulin MARKU
Shqipëria është një ndër ato vende të cilat po kalon një tranzicion të gjatë e mjaft të vështirë politik. Ky ngërç politik vihet re sot ,pas 30- viteve, si në forcimin e shtetit ligjor ,po ashtu edhe në reformën e sistemit të drejtësisë.
Problematika që shoqëron gjetjen e një zgjidhje të pranueshme nga klasa politike për pastrimin e gjyqësorit nga korrupsioni dhe më pas dekriminalizmin e klasës politike nga lidhja me krimin, realisht janë tregues se sa i vështirë është demokratizimi i politikës shqiptare.
Arsyeja e këtij ngërçi është kriminalizimi i elitës politike, ekonomike e cila qëllimisht e pengon këtë proces, pasi demokratizimi do të pengonte klasën politike aktuale mbi politikbërjen në këtë vend.
Duhet pranuar që demokracia tek ne është ende një demokraci fallso e cila është rrezikuar nga kapja e grupeve të kriminalizuara të cilat kanë arritur që gradualisht të influencojnë ligjbërjen në mënyrë të drejtëpërdrejtë. Aktiviteti i individëve fuqishëm të cilët vijnë nga bota e krimit të organizuar dhe janë përfshirë në parlament dhe partitë politike, rrezikon ta kthejë demokracinë në Shqipëri në një “mafiokraci”.
Të gjithë ne e kuptojnë se , çdo organizatë ose grup shoqëror i cili tjetërson të mirat ekonomike nëpërmjet formave të paligjshme është grupim i organizuar mafioz.
Nisur nga ky përkufizim, “mafiokracia” do të jetë atëherë kur zgjedhjet politike dhe lokale orientohen apo influencohen nga krimi i organizuar për të kontrolluar shpërndarjen e lirive ekonomike dhe politike të shoqërisë nëpërmjet kapjes së institucioneve të cilat merren me bërjen e ligjit, si parlamenti dhe partitë politike.
Mafiokracia është monopolizimi i institucioneve demokratike me mjete kriminale në funksion të interesave private. Mafiokracia është në konflikt me demokracinë dhe sjell një dobësim gradual të demokracisë duke ulur ndjeshëm demokratizimin e zgjedhjeve brenda partive politike dhe si rrjedhim edhe emërimet në institucionet publike.
Ky fenomen njihet ndryshe si difekt dhe defiçit i shtetit demokratik, ku politika dhe krimi janë bashkëudhëtarë.
Një ndër treguesit kryesorë të mosfunksionimit të shtetit demokratik në shoqëritë ish-komuniste është niveli i lartë i kriminalizmit të politikës dhe raporti i zhdrejtë midis shtetit ligjor dhe krimit të organizuar.
Kështu në parlamentin e zgjedhur në vitin 2013 kishte një numër të konsiderueshëm deputetësh më një të shkuar kriminale, ky fenomen vijoi edhe në zgjedhjet lokale të 2015-ës, zgjedhjet 2019-së edhe pa opozitën në zgjedhje .
Është shumë e rëndësishme që me ligjin e ri të dekriminalizmit situata të ndryshojë, por ky ligj nuk mund të zgjidhë gjithë procesin e dekriminalizimit ose atë që mund të quhet dekriminalizmin i plotë.
Moslejimi i individëve me të shkuar kriminale në institutcionet zyrtare nuk përjashton rolin indirekt të njerëzve të lidhur me krimin të vazhdojnë të influencojnë politikbërjen.
Realisht kjo është sfida që në këtë periudhë duhet të orientohen sot partitë politike shqiptare. Por a është e mundur kjo të ndodhë sot, ndërkohë që të ashtëquajturit individë të fortë kanë një ndikim të konsiderueshëm në zonat e tyre të influencës.
Besimi ngelet besim por dyshimi është i pashmangshëm!
