Nga Denada DAPELLARI
Është lehtë të krijohet një fëmijë, por është vështirë të formohet një personalitet.
Çdo 1 qershor shënohet Dita Ndërkombëtare e Fëmijëve, e kjo ditë gjen Shqipërine me statistika jo aq të mira sa i takon respektimit të të drejtave të fëmijëve. Këtu kemi parasysh fatin e mijëra e mijëra fëmijëve që detyrohen të punojnë pa mbushur moshën në punë të ndryshme për të nxjerrë bukën e gojës së tyre dhe të familjes. Pa harruar statistikat në rritje të fëimijëve që kanë qenë viktima të ndëshkimit fizik apo psikik.
A po dështojnë prindërit bashkëkohorë në formimin e personalitetit te fëmijët e tyre? Njerëz, jo në kuptimin biologjik të qenies, por në kuptimin kulturor të njerëzores. Në një botë të deformimit të vlerave, ku Zoti, solidariteti, humaniteti, dituria, drejtësia, mëshira, empatia dhe familja janë iluzione, njerëzimi është larg njerëzores. Prandaj në epokën moderne njerëzimi e ka të vështirë ta kalojë testin e njerëzores.
Përtej datës së sotme, nevoja për të patur një mekanizëm më operacional në funksion të përmirësimit të këtyre treguesve është emergjente dhe kërkon jo vetëm sensibilizime, por masa dhe strategji konkrete.
Rritja e nivelit të dhunës mes nxënësve nëpër shkollat e vendit është një anë tjetër e problemit madhor që kemi në inkoporimin e një sistemi që synon nxitjen e dijeve dhe të të nxënit tek fëmijët dhe që i mban larg këta nga faktorë që stimulojnë dhunën.
Herë pas here, në rrjete sociale kanë qarkulluar video-incizime të ndryshme, ku një grup nxënësish rrihnin brutalisht një nxënës tjetërapo grupe që nxënësish përfshihen në veprime të dhunshme. Të gjitha këto janë këmbanë alarmi për cdonjërin prej nesh, qoftë mësues, prindër apo dhe pjesëtar të shoqërisë për të qenë në bashkëveprim dhe për të adaptuar një sistem efikas që i mban fëmijët larg cdo lloj forme të dhunës, e cila shfaqet në mënyra dhe situata të ndryshme.
Përveç dhunës fizike, kohët e fundit po raportohen shumë raste të dhunës seksuale me fëmijët, dhe kjo përbën rënien totale të sistemit të vlerave morale të një shoqërie.
Sigurisht që në një situatë të tillë, përgjegjës jemi të gjithë ne, pasi kemi lejuar të shkëputet hallka e ndëvrprimit dhe më esencialja është mjedisi familjar, modeli prindërues dhe faktorët e edukimit të gabuar të prindërve që të përfshirë në rrjedhën e hovshme të zhvillimeve dinamike, kanë harruar imponiar një prindërim me sens të gabuar për edukimin e fëmijëve.
Mungesa e interesimit për fëmijët vërehet në shkollë, ku disa prindër nuk interesohen për rezultatin e fëmijës të tyre, nuk vijnë në mbledhjet e thirrura nga kujdestarët e klasave, nuk konsultohen fare, nuk shqetësohen nëse fëmija i tyre mungon pa arsye, nëse ndaj fëmijës së tyre ka ankesa nga ndonjë nxënës apo mësimdhënës, nëse fëmija ankohet për ndonjë nxënës apo mësimdhënës. Pra, nuk interesohen për kontinuitetin e zhvillimit psiko-emocional dhe kulturor të fëmijës në shkollë.
Një prind që nuk e dërgon kurrë fëmijën e tij në bibliotekë, librari apo panair të librit, që nuk e dërgon në teatër, që nuk e dërgon ta vizitojë ndonjë objekt të trashëgimisë kulturore, galeri, muze apo objekt fetar, që nuk i ofron ndonjë dokumentar informues dhe edukues, që nuk e urdhëron në të mirë apo nuk e ndalon nga e keqja, që nuk i intereson se me kënd dhe ku po shoqërohet, se si po i shfrytëzon të drejtat, kohën, paratë, hapësirën, se si sillet dhe komunikon në rrugë, market, qendra tregtare e parqe, që nuk ia mëson vlerën e empatisë, tolerancës, korrektësisë, përgjegjësisë, vetërespektit e devotshmërisë, nuk ka arsye morale të ankohet nëse fëmija i tij përfshihet dhe viktimizohet në ndonjë dukuri socio-patologjike, e sidomos kur kanë fëmijë që tipologjikisht janë energjikë, euforikë dhe hiperaktivë, të cilët meritojnë më shumë kujdes, trajtim dhe edukim.
Ndaj dhe sot, në ditën ndërkombëtare të fëmijëve, do doja të ndalesha në apelin tim, drejtuar prindërve dhe edukatorëve të cdo niveli arsimor, për një vëmendje më të madhe në drejtim të të ardhmes së vendit, e cila përmes trysnisë së zhvillimeve kaotike dhe trendit të një shoqërie që shkapërdahet në justifikime harresash dhe mosgjetje kohe për fëmijët e tyre, të gjenë kohë dhe të ndihmojnë fëmijët e tyre në përjetimin e fëmijërisë pasi emocioni fëmijëror është i papërsëritshëm dhe ndihmon në rritjen e tyre si qënie të socializuara.
