Nga Mirela KARABINA
Panorama e ditës së parë të vitit akademik dëshmon qartazi se si politika përmes pushtetit ndërhyn dhe kërkon të shkatërrojë çdo hapsirë publike çdo zë që ngrihet kundër politikave të saj, në këtë rast të pedagogëve dhe stafit ndihmës akademik dhe administrativ të universiteteve.
Po pse ndërhyn gjithmonë kështu pushteti?
Pedagogët nuk po kërkojnë të rrëzojnë qeverinë, por kërkojnë nga qeveria që të përbushë detyrën e saj duke i siguruar atyre pagë të nevojshme për të jetuar me dinjitet.
Kështu, siç dhe ishte paralajmëruar nga Sindikata e Pavarur e Arsimit Universitar, viti akademik nisi me bojkot të mësimit pasi qeveria nuk i është përgjigjur kërkesave të tyre për rritje page dhe kërkim shkencor. Por bojkoti ka qenë i pjeshëm. Drejtuesit e sindikatës deklaruan se në lidhje me bojktonin dakortësia nuk është e plotë nga stafet akademike, ndryshe nga peticioni. Ndërsa për stafet drejtuese pohuan se ato kanë qenë larg tyre dhe nuk janë bërë pjesë e protestët, megjithëse votat për të qenë në pozicione drejtuese i marrin pikërisht nga këta pedagogët.
Kështu, në Shkodër e Gjirokastër ka pasur bojkot të mësimit, ndësra në Korçë ka vijuar mësimi pavarësisht dakortësisë me kërkesat e peticionit, në Elbasan disa pedagogë kanë zhvilluar mësimi e disa jo. I vetmi Universitet që nuk i është bashkuar kërkesës për bojkot dhe është distancuar nga protesta është ai Mjekësisë.
Dhe sot, nga njëra anë janë rektorët që urojnë për vitin akdemik, edhe pse disa prejt tyre nuk kanë studentë në auditore, ndërsa ana tjetër pedagogët në bojktot të mësimit.
Sa herë ka përpjekje për të protestuar, dukshëm drejtuesit e institucioineve përkatëse janë palë me qeverinë.
Ja dhe në këtë rast, asnjë fjalë prej tyre për kërkesat e punonjëve të tyre për rritje page pë rnjë jetë normale.
Pse kështu, nuk kanë interes ato për mirëqëniene e punonjëse vë tyre?
Mesa duket jo!
Që punonjësit e tyre të bëjnë punën mirë duhet të jenë të kënaqur me të, dhe aq më tepër që në këtë rast bëhet fjalë për nivelin e parë të plotësimit të nevojave, pagën për të jetuar mirë.
Atëherë pse nuk janë bashkë të gjithë në këtë protestë? Pasi dhe ato e dinë se sa mjafton paga e punonjëve për jetesë dhe aq më tepër për kërkimi shkencor që nuk bëhetë fjalë fare.
Por ato janë me pushtetin, janë “kali i trojës” i qeverisë në universitete.
Kur studentët mbushen sheshet në dhjetor 2018, të zotët e shtëpisë, rektorë e dekanë, nuk nxirrnin zë para kryeministrit edhe pse ai live ne media i akuzonte për korrupsion.
E pra, kjo nuk mund të ndodhë në një vend normal, në një shtet ligjor dhe të së drejtës!
Disa nga pedagogët iu bashkuan studentëve asokohe, disa u shantazhuan e disa as mish e as peshk.
Studentët nxorrën publikisht të vërtetën e hidhur, gjendjen e rëndë të universiteteve tona që nuk ofrojnë cilësi, nuk ofrojnë kushte bashkëkohore mësimi, pasi ka mungesë infrastrukture dhe baze materiale e kushte jo të mira.
Në fakt, krahas qeverisë, të gjithë kanë përgjegjësinë e tyre për atë që nuk shkon mirë në universitete, drejtues e pedagogë.
Por siç dhe duket, disa prej tyre kanë zgjedhur të heshtin dhe jo të jenë pjesë e zgjidhjes.
Dhe ja, pedagogët me kërkesat minimaliste për plotësim të nevojës së dytë në hirerakinë e nevojave (Moslow), pagë për një jetë normale, nuk arrijnë të jenë njëzëri.
Imagjinoni për hallet e tjera në universitete…
Po si mundet? Akademia është mëma e dijes. Politika duhet të dëgjojë rezultate e saj e tí përkthejë në politika për zhvillim.
Por, ndodh e kundërta, politika drejton univeristetin duke e kap fytish atë.
E flasin pastaj nga mëngjesi në darkë për autonomi universitare!
Ç’ absurd!
Për sa kohë universiteti urdhërohet nga politika, zgjidhje nuk do të ketë, veç të këqija…
17 Tetor 2022.
