Nga Ilir ALLKJA
SHPRESA, KJO E KEQE E MADHE!
Si student i viteve 90′ , si pjesëmarrës që në demonstratat e para antikomuniste kujtoj atë kohë kur isha i varfër por i PASUR !
I varfër e pa para , isha student në mjekësi dhe konsumoja e shumta dy vakte bukë në dite e i veshur me xhaketën e babait ….
POR i pasur , PLOT ËNDËRRA e SHPRESA se Shqiperia do të bëhej nje vend normal për të jetuar e punuar.
Kanë kaluar 31 vite plot me ngjarje por pa rezultate, e unë si bashkëkohësit e mij, ndjehem i tejet i zhgënjyer , i përdorur e i nëpërkëmbur !
Tashmë jemi praktikisht në juntë, bijtë e etërve të diktaturës zaptuan Shqipërinë ekonomikisht, politikisht, pushtetin qendror e lokal, gjykatat, prokurorinë, policinë, madje të mbështetur nga një opozitë fasadë, duke shuar të drejtën e fjalës, të drejtën e punës, të drejtën e jetës.
Pasojë, qindra-mijëra shqiptarë në ekzil!
Më 30 dhjetor 2020 mua më pushuan nga puna si mjek në Qendren Spitalore Universitare “Nënë Tereza” me motivacionin ekstrem komunist: ka dalë në media pa leje nga institucioni, më pas dhunshëm mu mbyllën të gjitha dyert për të punuar në institucione publike e private, vetëm e vetëm sepse kundër meje u prononcua publikisht kryeministri i vendit ! (!!)
Sot pas 31 vitesh të shkuara dëm nga jeta ime, nga jeta e shumë shqiptarëve, të marra peng nga politika, vite që smund të na i kompensojë askush, natyrshëm pyes bashkëkohësit e mij, përse luftuam aq fort ato ditë të ftohta të dhjetorit 90 ???
Personalisht besoj se shpresa është një e keqe e madhe, të vë në pritshmëri, të përgjum, të largon nga veprimi!
Për mua opozita është pushteti moral i një vendi, si i tillë nuk mund të vazhdojë pafund të mbetet patericë e juntës së rrilindjes. Foltorja është shpresë Jo vetëm për PD e demokratët, por shpresë për të shpëtuar Shqipërinë.
