Nga, Meggie Roye
Mëngjesin që e vrava veten time, rashë në dashuri. Jo me djalin poshtë rrugës apo të famshmin e shkollës. Rashë në dashuri me nënën time dhe mënyrën se si rrinte ulur në dysheme duke i mbajtur në shuplaka gurët e koleksionit tim, derisa ata u errësuan nga djersët. Rashë në dashuri me babin tek lumi, që e vendosi mesazhin tim në shishe dhe e lëshoi në rrymën e ujit. Rashë në dashuri me vëllanë tim, i cili dikur besonte në Njëbrirëshin, por tani i ulur në bankën e shkollës përpiqej dëshpërimisht të besonte se unë ende ekzistoja.
Mëngjesin që e vrava veten, bëra një shëtitje me qenin tim. E shikova bishtin e tij se si dridhej kur një zog fluturonte afër, apo si e ndërronte ritmin i tij kur e shihte ndonjë mace. E pashë hapësirën boshe në sytë e tij kur e morri shkopin dhe u kthye nga unë që të luanim prapë, por në vendin tim e pa zbrazëtirën dhe qiellin. Rrija afër kur të huajt e ledhatonin dhe ai fërkohej në të prekurit e tyre, ashtu siç bënte dikur nga të prekurit tim.
Mëngjesin që bëra vetëvrasje, shkova tek oborri i fqinjëve, ku i kam lënë gjurmët e mia në betonin e shtëpisë kur isha dy vjeçare. Tani po i shihja se si po zhdukeshin. I këputa disa lule, po e ndukja barin e keq teksa e shihja përmes dritares gruan e moshuar që po e lexonte në gazetë lajmin për vdekjen time. E pashë burrin e saj që po pështynte duhan në lavaman dhe po ia përgatiste ilaçet e përditshme.
Mëngjesin që e vrava veten time, unë pashë diellin duke dalë. Çdo pemë portokalli u hap si një dorë njeriu dhe pashë fëmijën në rrugë që po ia tregonte me shenjë nënës së tij çdo re të skuqur.
Mëngjesin që bëra vetëvrasje, u ktheva tek trupi im në morg dhe përpiqesha t’ia shpjegoja disa gjera. I fola për gurët dhe mesazhin, lumin dhe prindërit. I tregova për muzgun dhe ecjen me qenin në plazh.
Mëngjesin që bëra vetëvrasje, provova ta ngjallja veten, por nuk mund ta zhbëja atë që tanimë e kisha bërë.
