Nga Elona CASLLI
“Mos na e kujto më kohën e qoftëlargut” thuhet shpesh. Nuk duam as ta kujtojmë, as t’ia dëgjojmë emrin.
Plagët që shkaktoi ajo mënxyrë janë ende mbi trupin tonë. Ne i fshehim, duke u vendosur rrecka sipër.
Nuk kemi guximin t’i shohim në sy, pasi mendja jonë nuk do të kujtojë atë terror të jetuar.
Jeta nuk shmanget. Jetohet. Dhe të jetosh, do të thotë të kesh guximin ta pranosh të shkuarën tënde, cilado të ketë qenë ajo; sado e padrejtë, sado e gabuar, sado tragjike.
Duhen hapur plagët e diktaturës. Duhen pastruar dhe duhen mjekuar.
Kushdo ka plagën përkatëse, në trup, në shpirt, në qëndrim.
Hapini plagët. Fillimisht, pranojeni ekzistencën e tyre. Pa pranuar ekzistencën e një plage, nuk mund ta hapësh atë.
Hapeni plagën me fqinjin tuaj, me mikun tuaj, me të afërmit tuaj, me fëmijët tuaj, me nipërit tuaj.
Edhe ata që nuk e jetuan atë kohë,duhet të mësojnë ta dënojnë atë kohë. Vetëm kështu mund të mjekohet ajo plagë e malcuar e diktaturës, që kemi që nga viti 1990 që e fshehim dhe nuk e mjekojmë.
Nëse shoqëria shqiptare do t’i kish hapur plagët vite më parë, Vejusha e Zezë , as me mendim nuk do të kishte guximin të ngjitej në ekran, apo të pushtonte një faqe gazete.
Nëse shoqëria shqiptare do t’i kish hapur plagët vite më parë, Kryetari i Parlamentit, vetëm në ëndrrat e tij të etura për pushtet, do të ish ulur në atë karrige.
Nëse shoqëria shqiptare do t’i kish hapur plagët vite më parë, nuk do të largoheshin të persekutuarit nga ky vend, por do të largoheshin persekutorët.
Nëse shoqëria shqiptare do t’i kish hapur plagët vite më parë, nuk do të mbërrinim në pikën tragjike, ku mund të dëgjosh një 25- vjeçar të thotë- Diktatura ishte e mirë, se të siguronte një vend pune.
Të rinjtë duhet të mësojnë mbi “ Krimet e diktaturës”.
Të rinjtë duhet të mësojnë, që mendimi ndryshe, nuk është krim, por vlerë.
Duhet të mësojnë ,se askush nuk është autoritet i padiskutueshëm, veçse fenomenit natyror.
Duhet të mësojnë të kërkojnë të drejtën e tyre kurdo dhe kudo.
Dhe mbi të gjitha, duhet të mësojnë se liria është dinjitet.
Kjo është plaga e kohës që jetojmë. Plagë, që nuk e mjekuam në kohën e duhur dhe vazhdon ende të kullojë.
Duhet t’i kthejmë sytë tanë tek kjo plagë. Ta pastrojmë. Ta mjekojmë siç duhet, ta fashojmë dhe të presim shërimin e saj.
Post Scriptum- Mohimi i plagës nuk nënkupton medoemos zhdukjen e saj….
