Një trëndafil, me çfarëdolloj emri tjetër, do të mbante njësoj erë të mirë. Por a do ta gjykonim ndryshe rastin spaghetti alla puttanesca? Pjata e makaronave të famshme italiane që mban këtë emër paksa të sikletshëm dhe miti që e rrethon, e shpjegon popullaritetin e saj po aq sa salca e saj.
A e sollën prostitutat e Napolit te klientët e tyre si një mënyrë të shpejtë, por të kënaqshme për t’u rritur atyre energjinë? A ishte aroma e saj e këndshme një mënyrë për të joshur klientë të rinj drejt krevatit?
Nëse ndonjëra prej këtyre rrëfenjave i afrohet të vërtetës, duhet të imagjinoni se zonjat e atëhershme të natës t’i lanin dhëmbët mirë pas një pjate të tillë. Me përzierjen e sardeleve, hudhrës, kaperit dhe ullinjve, salca alla puttanesca nuk është për t’u shijuar me pjatën e fundit.
Më e besueshme, edhe pse është më pak romantike, historia e origjinës së saj është kjo: Një natë vonë në vitet 1950, Sandro Petti, një pronar restoranti nga Ischia, një ishull në Gjirin e Napolit, pa t’i hynin në lokal një grup klientësh të uritur. “Faccia una puttanata qualsiasi” (bëj një… çfarë dreqin të duash). Qilari i Petti-t ishte pothuajse bosh, por ai nuk mund t’i zhgënjente klientët e tij.
Asgjë që nga ato me të cilat përgatitet spaghetti alla puttanesca nuk ka nevojë të jetë e freskët. Domatet përbëjnë bazën e salcës, por ato të konservuarat janë më të mira dhe, përveç atyre të pjekura nën diellin e nxehtë të Campania-s, ndoshta janë më mirë se të freskëtat.
Sardelet mund të ruhen për një kohë të gjatë në dollap. Po kështu edhe të kripurat, kaperi dhe ullinjtë. Specat e thatë janë një mënyrë e përkryer për t’u shtuar nxehtësinë.
Hudhra po ashtu ruhet për një kohë të gjatë pa u prishur. Është një pjatë që merr pak minuta kohë për t’u përgatitur, por që mbetet në frymën dhe mendjen e atij që e shijon, për shumë kohë.
Revista 1843
