Përmes konfuzjonit
Jam Sibora Taraj, 20 vjece me origjine nga Mallakastra, jetoj në Tiranë.
Kryej studimet e larta ne Universitetin e Tiranës ne degen Gjuhe-Letersi.
Prirja ime më e madhe është poezia, por gjithashtu edhe recensionet qe bej per promovimin e librave te rinj jane nje prirje imja ku ne organizimet e shkrimit kritik me takime autoresh, jane perzgjedhur si recensionet me te mira.
Gjate gjithe kohes kam shkruar poezi, por per here te pare kam konkuruar ne konkursin “Mbremja poetike” duke fituar cmimin e dyte.
Kur behet fjale per artin jam gjithmone e pranishme dhe se fundmi do te botoj edhe vellimin tim te pare me poezi.
Përmes konfuzionit
Pezull rri në qiell pa ndjenja,
plumbin vallë a mund ta ndiej,
gjysmë vdekur që të desha,
gjysmë ngjallur të të ndjej!
Para seç m’u shfaqe shtangur,
shtangur mbeta e nuk ndjeva,
a ish’vallë një ndjenjë e flakur,
apo ish një flakë me ndjenja?
Nuk më lodhi mua jeta,
më lodhi veç kjo pezullia,
nuk e di në ç’flatra mbeta,
që pezull mbeti kjo ndjesia!
Loti rridhte e lundronte,
në rrjedha që s’ju dihet noti,
e ti me lotin që s’mbaronte,
ujisje lisa konfuzjoni!
Një vështrim kritik nga Sokol Gjoni mbi poezinë ” Përmes konfuzionit”
Poezia “Përmes konfuzjonit” e autores së re Sibora Taraj shpalos një botë të brendshme të trazuar, ku ndjenja dhe pasiguria ndërthuren në mënyrë të natyrshme dhe të ndjerë.
Në qendër të poezisë qëndron gjendja e “pezullisë”, një metaforë e fuqishme që përçon paqartësinë emocionale dhe konfliktin mes jetës dhe ndjenjës. Vargjet si “gjysmë vdekur që të desha, / gjysmë ngjallur të të ndjej” krijojnë një kontrast të fortë ekzistencial, duke reflektuar një dashuri të paplotë, të ndërprerë mes dy gjendjeve – as plotësisht e jetuar, as plotësisht e shuar.
Autorja përdor pyetje retorike për të thelluar dimensionin filozofik të poezisë, duke e bërë lexuesin bashkëudhëtar në kërkimin e kuptimit: a është ndjenja një flakë që digjet, apo një emocion që lind nga ajo? Kjo dilemë e brendshme përforcon temën e konfuzionit si përvojë universale.
Në strofat e fundit, figura e lotit që “ujis lisa konfuzjoni” është një imazh poetik i goditur, ku dhimbja nuk shuhet, por ushqen më tej pasigurinë dhe trazimin shpirtëror. Kjo metaforë sugjeron se vuajtja, në vend që të çlirojë, shpesh e thellon më tej krizën e brendshme.
Në tërësi, poezia dallohet për ndjeshmërinë, sinqeritetin dhe përdorimin e figurave të thjeshta por domethënëse. Sibora Taraj shfaq një prirje të qartë drejt një lirizmi introspektiv, duke premtuar një zë poetik që mund të zhvillohet më tej në letërsinë bashkëkohore shqiptare.
