Në zemër të Milanos, aty ku kambanat e kishës Chiesa di San Giorgio përzihen me ritmin e jetës moderne, familja Ndocaj dhe Ndreca përjetuan një nga ato çaste që mbeten të skalitura në kujtesë si bekime të rralla.
Sot, më 24 maj, në një atmosferë të mbushur me dritë shpirtërore, lutje dhe emocione të sinqerta familjare, u kremtua pagëzimi i vogëlushit Santiago Ndreca dhe ceremonia e Kungimit të Amelia-s, mes pranisë së njerëzve më të dashur dhe miqve të afërt të familjes.
Ish-deputeti Eduart Ndocaj ndau me ndjekësit e tij momente nga kjo ditë e veçantë, ku besimi, tradita dhe familja u bashkuan në një harmoni që vetëm zemra shqiptare di ta ruajë me aq përkushtim, edhe larg atdheut.
Babai i Santiagos, Marjan Ndreca, nip i Eduart Ndocajt dhe nëna, Xhaoana Ndreca, mbesë e bashkëshortes së tij Valentina, përjetuan një emocion të madh të jetës së tyre, teksa vogëlushi mori bekimin e parë shpirtëror nën hijen e kryqit dhe dritës së qirinjve të shenjtë.
Një nga momentet më prekëse të ceremonisë ishte fakti se një pjesë e meshës u mbajt në gjuhën shqipe. Ishte sikur vetë rrënjët shqiptare të merrnin frymë brenda mureve të kishës italiane; një kujtesë e fortë se gjuha, besimi dhe zakonet nuk treten me largësinë, por jetojnë aty ku familja i mbron me dashuri.
Në këtë ceremoni të shenjtë, Valentina Ndocaj mori rolin e nunës së vogëlushit Santiago, ndërsa edhe xhaxhai Fatmir Ndreca u bë nun i tij shpirtëror, një simbol i lidhjes së fortë familjare dhe i përgjegjësisë morale për ta udhëhequr fëmijën në rrugën e besimit dhe të vlerave njerëzore.
Figura e Eduart Ndocajt u dallua jo thjesht si pjesëmarrës në këtë ngjarje familjare, por si një shtyllë që mban gjallë traditat shqiptare në diasporë.
Ai vazhdon të jetë një zë dhe një prani që bashkon njerëzit rreth vlerave të familjes, respektit dhe trashëgimisë shpirtërore. Në një kohë kur shumë zakone rrezikojnë të humbin në rrjedhën e emigrimit dhe modernitetit, Ndocaj mbetet ndër ata njerëz që i ruajnë me krenari rrënjët, duke i kthyer ceremonitë familjare në festa identiteti dhe përkatësie kombëtare.
Kjo ditë nuk ishte vetëm një ceremoni fetare. Ishte një urë mes brezave, një lutje e heshtur për të ardhmen dhe një dëshmi se familja shqiptare, kudo që ndodhet, di të mbetet e bashkuar rreth besimit, dashurisë dhe traditës.
