Nga Sokol Gjoni
Partia Demokratike ndodhet sot përballë një momenti kyç të ekzistencës së saj politike. Humbjet e njëpasnjëshme elektorale, fragmentarizimi i brendshëm dhe shkëputja gjithnjë e më e dukshme nga qytetari i zakonshëm nuk janë më episode kalimtare, por simptoma të një krize të thellë strukturore që kërkon analizë serioze dhe të sinqertë.
Mungesa e një analize të thelluar të brendshme pas çdo dështimi elektoral ka prodhuar një rreth vicioz justifikimesh, fajësimesh selektive dhe riciklim figurash, duke shmangur thelbin e problemit: mënyrën se si funksionon partia, si merr vendime dhe kë përfaqëson realisht.
Sot PD ka nevojë urgjente për hapje reale, jo formale. Hapje ndaj mendimit ndryshe, profesionistëve, të rinjve, elitës intelektuale dhe qytetarëve që nuk janë militantë, por që kërkojnë alternativë qeverisëse serioze. Një parti që flet vetëm me veten, që ushqehet nga duartrokitjet e një rrethi të mbyllur, është e destinuar të humbasë kontaktin me shoqërinë.
Po aq i domosdoshëm është çbunkerizimi nga militantët dhe servilët politikë, të cilët për vite me radhë kanë zëvendësuar mendimin kritik me bindje të verbër dhe interes personal. Militantizmi ekstrem dhe servilizmi nuk ndërtojnë opozitë, por krijojnë iluzion force, duke larguar qytetarin e pavendosur dhe duke dekurajuar çdo zë racional brenda partisë.
PD nuk mund të ringrihet duke u mbështetur te retorika e konfliktit të përhershëm apo te nostalgjia e së shkuarës. Ajo ka nevojë për kulturë llogaridhënieje, për mekanizma demokratikë funksionalë dhe për lidership që dëgjon, jo vetëm që flet.
Nëse Partia Demokratike synon të jetë alternativë reale qeverisëse, duhet të nisë nga vetja: të analizojë me guxim, të hapet pa frikë dhe të çlirohet nga ata që e mbajnë peng në bunkerë politikë. Përndryshe, rrezikon të mbetet një opozitë zhurmuese, por jo bindëse – një opozitë pa të ardhme.
Dalja nga ky rreth vicioz kërkon, së pari, vendosjen e një procesi të brendshëm reflektimi dhe reformimi, të ndarë nga interesat momentale dhe figurat e konsumuara. Një analizë e pavarur e humbjeve elektorale, me pjesëmarrjen e ekspertëve, strukturave lokale dhe zërave kritikë, do të ishte një hap i domosdoshëm për të rikthyer besimin. Pa pranuar gabimet, pa identifikuar përgjegjësitë reale dhe pa ndryshuar modelin e drejtimit, çdo premtim për ringritje mbetet retorikë boshe.
Së dyti, PD duhet të ndërtojë një model të ri përfaqësimi politik, ku vlera, kompetenca dhe integriteti të kenë përparësi ndaj militantizmit dhe servilizmit. Hapja e garës së brendshme, përzgjedhja e kandidatëve përmes meritës dhe angazhimi i profesionistëve jashtë rrethit tradicional partiak janë çelësi për t’u rilidhur me shoqërinë. Vetëm duke u çliruar nga logjika e bunkerëve dhe duke u kthyer në një forcë moderne, gjithëpërfshirëse dhe konkurruese, Partia Demokratike mund të dalë nga kriza dhe të pretendojë sërish rolin e saj si alternativë qeverisëse
