Muret kanë veshë, por nuk kanë gjuhë të flasin, se nëse do të flisnin sot shumë gjëra mund të ishin ndryshe, por lërini disa fjalë brenda mureve të shtëpisë, është më e mirë kjo, se të vrisni “nderin” që kërkoni ta fitoni në portale e lajme ku keni vjell gjithë moralin e shoqërisë.
Nga Elsa Sula
Këto kohë që po jetojmë duken se nuk janë asgjë më shumë se një plus në kalendare, nuk janë më shumë se një e shkuar e vakët, e zbehtë, e trishtë. Nuk janë më shumë se dhembje apo trishtim që vret botën e nuk qan vetëm syri.
Këto vite dashje padashje janë luftë për egzistencë, luftë për të mbijetuar.
Janë dashuria për drejtësinë që e ka bazën tek frika e vuajtjes nga padrejtësia.
A ka qenie më të pambrojtur se vajzat?!
A ka njerëz më të vuajtur se gratë?!
Askush!
Askush nuk flet kur të gjithë duhet të flasin, zgjidhet të heshtet, sepse nuk njohin drejtësi edhe pse në heshtje e admirojnë atë.
I frikësohen më të madhes frikë dhe pikërisht ajo po ndodh.
Sa nëpër vite shkuar e të tjerë që po vijnë do e mbajnë mbi shpatulla si viganë peshën më të rëndë të shoqërisë, frikën e vuajtjes nga padrejtësia.
Miliona faktorë të jashtëm i bëjnë të ndjejnë, mendojnë, vepronjë ndryshe e po ndryshe të flasin.
Turp!
Turp se si vajzat dhe gratë janë në shënjestër, e me gabimin më të vogël pushtojnë portalet. A kjo qenka më e rëndësishmja në këtë vend, të të bëjnë lajm sipas interesave.
Është padrejtësi të kërkosh të drejtën aty, ku drejtësia ka rënë në gjumë të fundit, e zor se do të zgjohet.
Aty ku aftësia për të vepruar ka vdekur.
…
Aty ku edhe të ëndërrosh do të quhet e padrejtë. Edhe të frymosh është e padrejtë.
Ku ëndrrat do të shiten e të blihen si të ishin mall tregu dhe vajzat viktimë e vetëgjunjëzuar para forcës për të thënë mjaft.
Padrejtësi në drejtësi apo drejtësi në padrejtësi është fakti i të qenurit vajzë?
Ngjan me një lojë fjalësh,ashtu siç mbase ngjan edhe femra në sy të shoqërisë, një lodër që mund të luhet çdo lloj loje.
Epo mjaft!
Kurrë nuk mund të ketë barrë më të rëndë për një zemër që të vritet padrejtësisht,ashtu siç nuk mund të ketë as lot më të trishtë.
A vritet liria?
Vetëm në vitet e botës tonë moderne ndodh dhe të gjithë “hedhin” valle me të padrejtën.
Vuajnë dhe qeshin njëkohësisht, mbase për të treguar se te gratë flenë dhe zgjohen miliona ndjenja.
Të shtypura, të dhunuara, të poshtruara dhe vetëm të thuash se nuk mundesh më , do të vritesh.
Do të mbushësh kronikat e lajmeve për një kohë të caktuar, do të bëhesh objekt bisede nëpër kafenetë e qytetit, mos edhe më keq e pastaj do të harrohesh si ajo, ajo dhe ajo tjetra…
E duan të drejtën,por heshtin kur kanë më shumë të drejtë se kurrë.
Kanë lidhur besë me frikën e në frikë pranohet më e dhimbshmja frikë.
E trishtë realja për vajzat aq sa e trishtë bota pa femrën…
Kam dëgjuar shpesh frazën se edhe muret kanë veshë. Po muret kanë veshë e kanë dëgjuar gjithë trishtimin e një jete të vuajtur brenda katër mureve. Muret pengesa e madhe mes dy realjeve, mes lotëve e ëndrrave të thyera.
Muret janë ato që kanë fshehur gjithë gllabërimin e një jete që vetëm jetë nuk mund të quhet.
Muret kanë veshë,por s’kanë gjuhë ti thonë drejtësisë të vërë drejtësi, e vajzat prap peng që vriten e harrohen…
Vriten e harrohen…
