Kur bëhet fjalë për rritjen e një fëmije, të gjithë kanë diçka për të thënë. Opinionet në lidhje me atë që prindërit duhet dhe nuk duhet të bëjnë për të krijuar një person të vetëdijshëm, modest dhe të suksesshëm janë shumë të bollshme, edhe pse shpesh nuk kërkohen dhe mund të krijojnë konfuzion në mendjet dhe zemrat e atyre, që përballen për herë të parë me këtë mision të vështirë.
Një nga rekomandimet që duhet të bëjnë shumë njerëz për të ndërtuar karakterin e një fëmije është të mos e trajtojnë atë me dashuri ose pranim të tepruar, përndryshe ai do të rritet egoist, i llastuar dhe i vrazhdë.
Për këta njerëz, fëmijët nuk mund të trajtohen me shumë dashuri dhe pranim, pasi kjo do t’i bëjë ata “të dobët” ose “të papërgatitur” për jetën e tyre. Ata këshillojnë t’i edukojnë me më shumë “vendosmëri” dhe një farë distance emocionale, në mënyrë që ata të bëhen më të pavarur dhe të dinë se si të përballojnë jetën vetë.
Shumë prindër, pa përvojë në këtë çështje, përfundojnë duke e marrë këtë këshillë pa e ditur se sa të gabuar mund të jenë dhe të gjitha pasojat që do të shkaktojnë në emocionalizmin e fëmijëve të tyre, gjë që do t’i shoqërojë ata në moshën e rritur.
Ideja që fëmijët rriten me dashuri dhe bëhen njerëz negativë dhe të vrazhdë është një mit. Dashuria nuk “prish” askënd, përkundrazi, ajo vetëm forcon.
Sigurisht, nuk mund t’i lejojmë fëmijët të bëjnë çfarë të duan ose t’i trajtojnë të gjithë me krenari në emër të dashurisë. Ne duhet të kemi një farë kontrolli mbi sjelljen e tyre dhe të dimë kur t’i qortojmë në gabimet e tyre, por as nuk mund t’u mohojmë të drejtën për trajtim të dashur dhe të pranishëm, sepse është thelbësore dhe i ndihmon ata të ndërtojnë personalitetin e tyre.
