Poeti Gjin Progni sjell: Plisi, e bardha e mozaikut Europian

Nga Agron PREBIBAJ

Në këtë poezi, poeti Gjin Progni shpalos rrënjët identitare të kombit tonë që nga lashtësia.

Këto rrënjë ai i shpërfaq përmes figurave të mëdha të kombit, si shenjë qëndrese dhe krenarie, me kumtin e madh se ato nuk duhet të harrohen as të lëkunden sot në kohët e globalizmit dhe të multikulturalizmit e të hutimit që krijohet prej agresionit të butë joshës të kulturave të mëdha.

Edhe pse kjo ndihet si kërcënim, reagimi vetëmbrojtës duhet të ketë syçelësinë e ruajtjes së diçkaje tëndes, e cila është ngjizur në shekuj dhe nuk bën të shpërbëhet e të mbetet thjesht si relikte kujtese.

Mbajtja dhe ringjallja e traditave është apel për çdo shqiptar, pikërisht në këto rrethana.

Duke i bërë thirrje Europës që”ti shohë në sy”,sinqerisht, pikërisht këto kultura, autori shpalos idenë se kultura të tilla të vjetra e pasurojnë kulturën e madhe europiane, sjellin gjithnjë freski dhe origjinalitet në mozaikun e saj.

Poeti Gjin Progni shkruan me një minimum fjalësh, por nëntekstet dhe gjenerimi i ideve përcillet me mjaft zgjuarsi dhe zotësi. a.prebibaj

*****************

PLISI I BARDHË

 

Jam plis i bardhë,

jam pellazg,

jam ilir,

jam shqiptar.

 

Plisin mbi kokë mbajti Pirro,

Odiseu,

e mbajti Agroni,

Teuta,

e Skënderbeu.

 

Dhuratë e bardhë nga malet arbënore,

që zanat e endën, që në lashtësi,

mburojë,

simbol flamur për shqiptari.

 

Plis i bardhë, faqebardhë djalë pas djali,

plis i bardhë n’tokën time,

n’kullën time,

plis i bardhë nga ashti im.

 

Shikomë në sy Europë,

isha këtu, kur ti s’ishe,

e këtu do jem

plis i bardhë deri n’amshim.