Nga, Elsa SULA
Të qëndrosh në shtëpi ,nuk do të thotë të izolohesh,përkundrazi. Je aty në një karantinë ku dashuria fillon dhe nuk mbaron kurrë,sepse je vetja dhe familja. A mund të ketë diçka më të rëndësishme se aq? Po më të bukur? Po më të dashur? … Jo,por padashje nuk e kemi kuptuar,duke vrapuar pas rutinës së përditshme,kafe,punë,fastfood-e,palestër… etj e jemi rikthyer në shtëpi vonë,ndonjëherë aq vonë sa prindërit i kemi gjetur në gjumë,gjyshërit nuk i kemi takuar,sepse as në fundjava nuk e kemi patur kohën për to,kemi vrapuar pas botës moderne. Kemi frekuentuar restorantet,kinemat apo kafet e mbipopulluara, me njerëz plot,ku shpesh na është zënë dhe fryma nga tymi i cigareve,ku sytë na kanë rrokur pamjet më të trishta,ku veshët na kanë zënë bisedat më të ndyra,por prapëseprapë e kemi dashur atë ritëm jete ,duke mos e njohur dashurinë e vërtetë,apo duke e kaluar në plan të dytë.
Koronavirusi nuk na izoloi na bëri ta shohim botën ndryshe, ashtu siç nuk e kemi parë kurrë më parë,ashtu si as gjyshërit tanë se kanë përjetuar ndonjëherë, ndonëse mbajnë mbi supe vite të tëra jete.
Le të shërbejë karantina e këtyre ditëve se vendi ideal për të lexuar gjithë ato libra ,ku koha nuk na ka mjaftuar për ti lexuar.
Dashuria e të prindërve të formësohet në sytë e atyre fëmijëve që nuk i kanë parë kurrë prindërit bashkë,pasi njëri duhet të jetë në punë, e në shumicën e rasteve punët alternohen me turne,që fëmijës të mos i mungojë asgjë materiale.
Le të qeshim me gjyshërit,kur të shërbejmë ndonjë kafe turke apo të lozim domino.
Përrallat e gatimet e gjyshes kush nuk i do?
Kush nuk i do gatimet në shtëpi,byreqët,lakrorët,flinë etj…
Le të shërbejë karantina si vendi i dashur i gatimeve të gjyshes.
Të luajmë ,të qeshim, të argëtohemi sepse jemi një familje e shëndetshme brenda një shtëpie dhe kurrë nuk mund të ketë bekim më të madh se kaq.
Gjithçka jashtë saj i përket diçkaje që zëvendësohet, diçkaje që mundesh edhe pa të.
Sepse mundesh… e kur mundesh të bësh diçka që e do vërtetë shumë do të thotë se je i lirë,se nuk jeto në izolim as në karantinë.
Zemra,pasioni,dashuria nuk karantinohen kurrë e kur e do dikë e do edhe pa e përqafuar,edhe pa e puthur,edhe pa e parë ,pra dashuria jeto edhe në distancë nëse është nevoja.
Nëse e do dikë apo diçka e do edhe pa e ndeshur nëpër kafene,restorante,rrugicat e qytetit apo diku tjetër ,sepse zemra nuk i përket karantinës as. Le të jetojmë të karantinuar këto kohë aq sa të vështira edhe të bukura. Të vështira se po përballemi me një virus që nuk na kursen jetën dhe të bukura sepse jemi strukur në strehëzat e ngrohta të shpirtit. Me njerëzit e gjërat që kemi përzemër,dhe aty ku jeton dashuria gjithçka është e mundur,pra do ia dalim!
Ritmi i jetës moderne na pret sërish,ndoshta edhe më i vrullshëm nga ç’ishte.
