Nga, Sokol JESHILI
U ndala te nje detaj i vogel qe me gudulis bezdisshem, jo se merr permasa shqetesimi, ne kuptimin e plote te fjales, marrja me te cilin ndoshta, le shijen e asaj qe une shigjetoj se te tjeret jane, por aq me ben ne kete rast, ndaj po e shtjelloj: E konsideroj nje dordolecizem perçapjen e disave, qe ethet e protagonizmit i kurojne me te daluren nga rreshti, medemek se jane te ndryshem nga ata te veteperseriturit, monotonet qe urojne kur duhet uruar, por qe, sipas dordoleceve, nuk u dashka bere, pikerisht ngaqe eshte bere zakon te behet!
Nuk thone se nuk duhet uruar 7-8 marsi, por “une nuk e uroj”, dhe nisin te gjuajne portretin e tyre te kuruar me te gjitha fjalet dhe frutat e embla, duke dashur kesisoj te fitojne “gjuajtes” te tjere, me po te njejtat “bomba” ne drejtim te tyre. Pasi kane pritur qe shume syresh te “gabojne” me urime, duke rene ne monotoni, ne perseritje dhe veteperseritje, gjejne momentin te dalin si sythat e perkedhelur nga dielli i passhiut dhe bejne te perveçmin e lakmuar, qe te tjeret s’jane.
Argumenti me i perdorur nder te perveçmit e parcelave te sapombjella, eshte: “Une dua 364 dite te vitit”, duke lene te nenkuptohet se sot, per inatin tuaj, nuk dua, pikerisht ngaqe doni dhe ju, pasi te perveçmeve dhe te pergjithshmeve nuk u puqen dashurite. Duke anashkaluar faktin qe eshte mundesia dhe t’i shperfillesh reagime te tilla, e gjej me vend te ndalem te fenomeni, qe ka te beje, jo vetem me adresimin e problemit tek te tjeret, pasi edhe keta, per mua, te tjere jane, por me shume me shqeteson kollajlleku dhe mungesa e etikes, qe reflektohet me plot epitete per ata, qe biem dakord se jane shumice.
Epo, nese une uroj per Vit te Ri, Shen Valentin, 7-8 Mars etj., provoj se e çmoj simboliken e dites, duke “artikuluar” ashtu sikurse une mundem dhe zgjedh dhe, nga ana tjeter, nuk provoj me kete se ne 364 dite te tjera nuk kam qene aq mik, i dashur apo bir i mire ne raport me ata qe uroj. Padashur t’i futem brendesise dhe menyres se si do ishte e festuara ideale e seciles feste, une jam vendosur ne mbrojtje te urimit, duke e dashur faktin qe kete, e ben shumica. Tek e fundit, ka boll mundesi kjo jete per te qene i perveçem dhe krejt unik, pa qene nevoja aspak qe, per karshillek te njerezve qe shkojne rruges, duke dashur kthimin e kokes se tyre nga ti, te vendosesh krahehapur ne nje parcele, per te trembur harabelat, me shpresen se ajo qe ti je vlen aq shume si e perveçme.
