Nga, Erl KODRA
Dua të jem i sinqertë që në fillim; nuk e kam pasë pëlqyer Adi Krastën. Se di pse, ndoshta ngaqë e kam ndjekur pa vëmendjen e duhur, ose ngaqë nuk kam qenë ndonjëherë i interesuar për spektaklet televizive, ose ngaqë më është dukur njëlloj mendjemadhi. Vetsiguria e Krastës më ngjante disi cinike dhe e tepërt. Kështu ndodhë shpesh herë, kur gjërat i sheh pa vëmendjen e duhur.
Shumë vonë e kam zbuluar Krastën ndryshe, domethënë, Adi Krastën e rebeluar deri në molekulë. Diçka e ka ndryshuar së thelli këtë burrë të hajthëm, që di të shkruaj tekste me gojë, me gjeste, me fjalë që trondisin qeniet indiferente.
Adi Krasta nuk është i ndërgjegjshëm se çka është, në të vërtetë, ai nuk e di që është sa të gjithë showman-ët e mbrëmjeve televizive të marrë së bashku, sepse secilin prej tyre, Adi Krasta e ngre pupthi me një gjest, me një fjalë.
A e keni dëgjuar mbrëmë Adi Krastën kur i hynte fjalës në zemër, dhe e zbërthente çdo gërmë në njëmijë piskama? E keni ndjekur logjikën e tij të mbushur me aromë emocioni, kur fliste për shpirtin e qytetit që po vdes, po vdes për “ca dollar më shumë”?
Footnote*)
A e dini se çfarë do të thotë për ne një Adi Krastë?
Ne kemi shumë ekrane, shumë sigla, shumë programe, shumë gazetarë, por nuk kemi një Krastë. Për të kuptuar rëndësinë e Adi Krastës, po ju sjellë shembullin tipik “Ben Blushi”, ku shpirti shitet për “ca dollar më shumë”.
A e mbani mend Ben Blushin, ish – gazetarin dhe ish – politikanin, që sot është Drejtor i Top Channel? A i mbani mend fjalimet e tij plot pathos në Parlament? Po kur themeloi “Libra” – n e tij dhe përbetohej si spartan se po luftonte për të pamundurit? A e dini se Beni është edhe shkrimtar? Ku është Ben Blushi sot? Çfarë ia hëngri fjalën e folur dhe fjalën e shkruar? Macja apo çakalli?
“Teatri Kombëtar duket sikur me një fuqi shekspiriane të veprave që janë interpretuar këtu, merr përsipër të frymëzojë kauzën. Kjo kauzë thërret njerëzit. Ata përgjigjen. Skuadra e pushkatimit e di se të qëllojë teatrin mund të përshpejtojë në mënyrë të paparashikueshme vdekjen e vetë qëlluesve. Ndaj kjo betejë nervash, retorikash, durimi, lobimi, argumentesh juridike e morale zbret në një fushë, e cila është më e jashtëzakonshmja: koha. Teatri, si një kështjellë, duhet të fitojë kohë. Rrethuesit pikërisht kohë nuk do të kenë të presin gjatë. Shpejt a vonë, do të humbin pushtet dhe nëse nuk nxitojnë me dredhi e hile, siç bëjnë gjithmonë rrethuesit, duke blerë tradhtarë dhe joshur qëndrestarë, duke sharë e shantazhuar, nuk do të mundin ta prishin kompleksin “Skënderbeg” për të ndërtuar kullat e premtuara, që bashkë me paratë shpëlajnë një herë e mirë sqimën qytetare, kujtesën tonë e atë historike” – e pëfundon metaforën e tij Adi Krasta.
Ti mbetesh pa fjalë, jo thjesht nga teksti, por nga metafora me “pushkatarë” që duan të ekzekutojnë kështjellën e Teatrit Kombëtar. Fjalët e Krastës kumbojnë së thelli, dridhen, dhembin dhe rënkojnë nga dhimbja, sepse ai e ka shpjeguar më herët se çka do të thotë Teatër, qytet, frymë, shesh, shtëpi, aromë. Ti e kupton shumë mirë shpjegimin e Krastës, dhe, ska se si të mos bëhesh palë me mbrojtësit e Teatrit, me mbrojtësit e fundit të asaj çfarë ka mbetur prej nesh.
Ky është Adi Krasta, i vetmi që kemi.
