Nga, Elona Calli/
Në ditën botërore të Teatrit shumëkush gjykoi komunitetin e artistëve në vend, si një komunitet të plasaritur dhe aspak solidar. Artistët nuk janë një botë më vete. Nuk jetojnë në një univers tjetër dhe zbresin nga ky i fundit çdo herë që duhet t’i japin jetë një personazhi në skenë.
Artistët jemi ne!
Kauza e Teatrit Kombëtar nuk prek vetëm artistët në këtë vend. Shkon përtej tyre dhe fillimisht troket në dyert e Fakultetit të Drejtësisë në vend, pasi po shkelet Kushtetuta e Shqipërisë dhe në Sheshin e Teatrit Kombëtar duhet të ishte stafi akademik pranë këtij fakulteti dhe studentët e tij. Troket në dyert e Fakultetit të Arkitekturës , i cili, duhet të shfaqë një ndjeshmëri të lartë kundrejt ndërtesave historike në këtë qytet.
Stafi akademik dhe studentët pranë këtij fakulteti duhet të ishin në krah të artistëve. Troket në dyert e Universitetit të Arteve, i cili, duhet të ishte një nga zërat më të fuqishëm në mbrojtjen e artistëve dhe strehës së tyre. Troket në dyert e të gjithë gazetarëve, të cilët, parapëlqejnë më mirë të flasin për gastronominë, se për ngjarjet e pazakonta që zhvillohen në vend.
Troket në dyert e të gjithë shqiptarëve,intelektualëve, shkrimtarëve, që janë spektaktorë të heshtur të një padrejtësie. e cila, përvetëson pronën publike sikur të jetë pronë private dhe nëpërkëmb çdo vlerë kulturore dhe njerëzore.
Artistët jemi ne!
E vërteta e tyre është edhe e vërteta jonë! Dobësia e tyre është edhe dobësia jonë! Forca e tyre është edhe forca jonë!
Post Scriptum- Teatri është pasqyra e forcës apo e dobësisë tonë si komb. Aty nuk pasqyrohet vetëm e vërteta e një artisti, por e vërteta e një kombi.
Elona Caslli
