Një vit më parë,në cilësinë e drejtuesit lokal të PD-së u përpoqa të organizoj një protestë për gjera të prekshme të qytetit tim,Orikumit dhe të zonës në tërësi. Unë vërtetë merrem me politikë por në atë protestë nuk kishte asgje politike.Kërkuam ujë,drita,infrastrukturë për turizmin.Thjesht kërkuam vëmendjen e munguar të shtetit dhe të bashkisë.
Pjesëmarrja ishte e mjaftë për të dhënë mesazhin por e pamjaftueshme po të kemi parasysh që problemet për të cilat u protestua ishin reale dhe i preknin të gjithë. Por çfarë ndodh që nuk ka aq njerëz sa duhet në të tilla reagime publike? Është fare e thjeshtë,kjo mënyrë qeverisjeje,qëndrore dhe lokale,përmes propagandës dhe presioneve të ndryshme kanë vrarë shpirtin reagent të këtij populli.Dhe kjo eshte gjëja më e keqe që mund t’i ndodhë një populli.
Bizneset nën zë pranojnë se nuk mund të dalin publikisht në protestë sepse shantazhohen me taksidarët e bashkisë dhe administratën tatimore.Pas çdo reagimi ata i gjen përpara derës së biznesit për të gjobitur e ndoshta edhe për të të detyruar ta mbyllësh. Të punësuarit në arsim apo shëndetësi,kudo në administratën publike pranojnë në biseda se është e drejtë të protestohet,por e shoqërojnë me atë shprehjen asgjësurse:”Këta janë të pa parashikueshëm,të sulmojnë deri tek buka e gojës.
” Të rinjtë gjithashtu qëndrojnë larg këtyre reagimeve publike sepse prindërit e tyre i porositin: “Aman,mos na merr në qafë të ngatërrohesh me protesta.Na lër të ushqehemi.” Dhe kështu ngelen vetëm ata më të guximshmit,majtas e djathtas,ata më “proletarët” të cilët jo vetëm i shohin kërkesat si të drejta,por edhe nuk ngurojnë t’i kërkojnë këto të drejta .Sepse kërkesat tona ishin vërtetë bazike dhe jetike. Gjithsesi protesta u bë dhe pati efektin e vet pozitiv.
Sepse protesta mjafton që të ketë kauzën e drejtë dhe qëllimin e mirë dhe konsiderohet e suksesshme edhe kur bëhet nga një njeri i vetëm.
