Shumë kohë më parë, teksa kam lexuar rrëfimet e mrekullueshme të Claudio Magris-it në librin e tij me titull “Udhëtim pa mbarim” , jam përballur me me figurën e sovranit të pafat e të pazot të Bavarisë, Mbretin Ludwig; një personazh tejet i ngjashëm me Kryeministrin e vendit tim. -Ludwig-u qe një arkitekt ëndrrash, të ndërtuara pikë për pikë si kështjella në ajër- kështjella e Neuschwanstein-it, që dukej si e kacavjerrë pas malit- në kundërvënie të të gjithë realiteteve të shekullit XIX, kundër racionalizmit, shkencës, teknikës, industrisë, borgjezisë, Shtetit, liberalizmit , nacionalizmit , demokracisë, socializmit.
Mania e tij për të ndërtuar, që kolegji i psikiatërve të thirrur nga qeveria e diagnostikoi si shenjë të paranojës, ishte një prodhim i pandalshëm ëndrrash, pamjesh që buronin nga thellësitë e që nuk kishin asnjë lidhje me parimet e realitetit, copëza fantazish të ngjitura bashkë pa shqetësimin për stilin apo lidhjen logjike, fluturime ëndërrimtare dhe flluska sapuni që i shkojnë në mendje gjithkujt e sidomos djelmoshave por që një mbret, i cili ka dorën e lirë në arkat e shtetit, mund t’i kthejë në gurë”.
Faqe 89
Ludwigu adhuronte kështjellën e Herrenchiemsee-së e cila gjendej mbi një ishull. E adhuronte këtë kështjellë edhe për shkak se uji që e ndante ishullin nga toka i krijonte përshtypjen e të qenit i paarritshëm nga realiteti.
Faqe 90
Ludwig-u donte që mbretërimi i tij i ëndërruar, i jetuar dhe i aktruar të ishte vetë fantazia në pushtet, domethënë fantazia poetike, anarkike, e pavlefshme për shoqërinë, e papajtueshme për interesat e shtetit.
Faqe 88
Ludwig-u vetë fliste për “ ëndrrat e djalërisë” kur me një vendosmëri të pashpjegueshme e pa e njohur realitetin, ai arrinte të gjente poezinë e zemrës; etja djaloshare për origjinalitet spërkatet gati gjithmonë prej magjepsjeve të risjella në kujtesë, prej dejavu-ve; merr zjarr nga riprodhimet dhe kopjet, këndon mallin e vet me fjalë dhe rima të huazuara në mënyrë të pavetëdijshme nga një repertor kulturor i mykur.
Faqe 94
Ludwig-ut i pëlqente të organizonte ceremoni madhështore dhe shfaqje të panatyrshme duke shpërfillur historinë dhe realitetin e kohës, edhe pse i realizonte ashtu në vetminë e tij të tërhequr, vetëm për veten ose për pak njerëz të zgjedhur dhe sigurisht jo për masat e gjera, që ai si egocentrist narcizist, i urrente , edhe kur bëhej fjalë për ato masa të përbëra nga njerëzit e tij të besuar dhe të devotshëm.
Faqe 86
Ludwig-u nuk dëshironte që kështjellat e tij të ishin të përjetshme; një ditë tha madje se pas vdekjes së tij, duhej t’i hidhnin në erë, për t’i ruajtur nga përdhosjet prej botës së jashtme të pagdhendur. Një muaj e gjysmë pas shuarjes së tij, kështjella e Neuschwanstein-it u hap për publikun me çmimin e hyrjes prej tre markash.
Faqe 89
Ludwig-u sigurisht nuk ishte i ekuilibruar dhe ekzistonte një motiv i vlefshëm për ta shfuqizuar, siç ishte shpenzimi shkatërrues i financave shtetërore, që e nxirrte zbuluar si moskokçarës e të papërgjegjshëm ndaj fatit të qytetarëve.
Faqe 96
Post Scriptum- Ludwig-u është gjithsesi më pak i rrezikshëm sesa një popull I ngritur peshë nga idetë dhe ndjenjat përparimtare.
Faqe 87
