“Meshkujt kur veshin kostum dhe rrine me koke ulur u behet zbritje denimi. Une nuk kam kostum, nuk kam kollare, mami nga shpejtesia kete bluze gjeti dhe solli. Dhe pse te genjej kam nje kenaqesi qe arrita te mbijetoj dhe nuk e fsheh dot. Kam shetitur shume here ne korridoret e kesaj gjykate me sy te nxire per vendime mbrojtjeje.
Nuk kisha rrugezgjidhje tjeter. Nese sdo vdi.ste ai do vdisja une. Ai nuk do t’jua thoshte qe kishte vendosur te me nxirrte pro.situte. Nuk do jua shpjegonte planet per te me futur mua ne krevatet e meshkujve te tjere. Nuk do jua shpjegonte sa here me ka rra.hur pse patllexhanet jan pjekur shume , perdet jane bere pak pis dhe pse kan ngelur disa therrime mbi tavoline. Nuk do jua tregonte sa here me ka bere per spital.
Kam nje fotografi qe kam dalur ne bahcen e nje kafeje. Kam qeshur pak anash , mbase ju tregonte ate fotografi e do thoshte ka dalur si femrat e perdala. Do te thoshte” cova nderin tim me vend” sikur nuk ishte ai qe po me shiste tek meshkujt e tjere.
Ju do ta quanit arsye te pranueshme “prishjen e nderit” do quanit provokim dhe buzeqeshjen time anash, do ju vinte keq per te dhe do gjykonit me 3-5 vjet denim.
