Thonë se dashuria i pushton të gjitha. Por a është me të e vërtetë kështu?
Kur biem në dashuri për herë të parë, ne priremi të shohim botën dhe personin që duam përmes syzeve me ngjyrë trëndafili. Ne i bëjmë gjërat të cilat zakonisht nuk i bëjmë.
Është vërtetuar shkencërisht se një person në dashuri ndihet sikur është shumë lartë dhe nuk ndjen dhimbje fizike aq fort.
Pra, në thelb, kur jemi të dashuruar, nuk jemi shumë racional nga mendja. Dhe kjo shpjegon shumë.
Sidomos prirja jonë për të parë partnerin tonë në mënyrë idealiste.
Kur e duam dikë, priremi të mos i shohim të metat e tyre.
Kjo është pjesërisht sepse ne jemi të inatosur dhe pjesërisht sepse ne me vetëdije ose në mënyrë të vetëdijshme e dimë se po investojmë kohën dhe dashurinë tonë dhe bëjmë një përpjekje për të qenë me atë person dhe ne nuk duam të pranojmë vetë se ndoshta kemi bërë një gabim.
Ne nuk duam të përballemi me realitetin sepse e vërteta është shumë e dhimbshme për ne.
Kemi frikë nga ndryshimi, nga lëndimi ose nga të qenurit pësëri beqarë.
Kjo ndodh kur ne fillojmë të bëjmë justifikime për partnerin tonë dhe ky është momenti kur marrëdhënia jonë shndërrohet në diçka të destinuar për të përfunduar keq.
Ndoshta po mendoni: “Ai po kalonë disa periudha të vështira”, që në të vërtetë do të thotë se ai nuk po investonë në marrëdhënie aq sa ju.
E vërteta është se të gjithë nganjëherë kalojnë kohë të vështirë, por nuk është justifikim ndalimi i përpjekjeve.
Për më tepër, ka justifikime më të zakonshme që i bëjmë në marrëdhëniet tona për shkak të dashurisë, si:
Ne e besojmë atë kur ai thotë se do të ndryshojë.
Kështu që shumë prej nesh kanë rënë në këtë vrimë lepuri. Dhënia e shanseve të dyta është ajo që ne bëjmë për dashuri.
Ne me të vërtetë duam të besojmë se ai do të ndryshojë si me magji, pavarësisht se i shohim veprimet e tij që formojnë një model të pakuptueshëm, vazhdimisht.
Hudheni besimin dhe filloni të shihni modele.
Thellë, ju e dini që veprimet nënkuptojnë shumë më tepër sesa fjalët.
Nëse ai nuk i praktikon ato që i thotë, ai thjesht nuk kujdeset sa duhet.
Ai ka çështje të pazgjidhura nga marrëdhëniet e së kaluarës.
Kjo është kaq e lehtë për t’u besuar. Edhe ne kemi qenë atje
Dikush na ka lënduar më parë dhe na duhet kohë për t’u shëruar siç duhet dhe kjo është e vërteta e qartë.
Sidoqoftë, nëse nuk shëroheni si duhet, mbase nuk duhet të krijoni një marrëdhënie të re sepse nuk jeni gati të përballeni me frikën dhe dhimbjen tuaj.
Jo derisa të jeni gati për të marrë vendime përkundër përvojave tuaja të mëparshme, të jeni gati për të qenë në një marrëdhënie të shëndetshme dhe kjo vlen edhe për llojet e tjera të marrëdhënieve gjithashtu, jo vetëm ato romantike – marrëdhëniet me prindërit, miqtë dhe madje edhe veten.
Çështjet nuk janë problemi, shmangia e përballjes me to është.
Ai nuk e mendon vërtetë atë që e thotë, kur flet diçka.
Ky është një nga arsyetimet më të këqija që mund të bëni për një burrë.
Kjo lloj sjelljeje nuk tregon gjë tjetër veçse mosrespektim.
Askush nuk duhet të tolerojë fyerjet, veçanërisht jo nga i dashuri i tyre. Nuk ka kuptim.
Nëse dikush na do, ata kujdesen për mirëqenien tonë, ata nuk e bëjnë jetën tonë të mjerueshme.
Nuk e kam fjalën vetëm për ato që thuhen në momente inati ose bezdie.
Është një vendim i ndërgjegjshëm për të na bërë të ndjehemi më të vegjël. Ai është thjesht një njeri.
Pranimi i stereotipeve të tilla, pasojat e tyre helmuese i bën edhe më të mëdha.
Të jesh burr nuk është një justifikim dhe sigurisht nuk është një justifikim për mosrespektin.
Ai e ka personalitetin e tij unik, vullnetin për të ndryshuar apo mos ndryshuar, fuqinë për të zgjedhur midis opsioneve etj.
Ai nuk është i programuar të sillet në një mënyrë të caktuar për sa kohë që ai ka vullnetin e tij të lirë – dhe ai e bën atë.
Çdo gjë tjetër është vetëm dembelizëm dhe mos kujdes i mjaftueshëm.
Nëse nuk përpiqesh, jo vetëm që s’je burr, po thjesht je një hov.
Bëni vetes një favor dhe lëreni të përpiqet më shumë në dashuri, në rast se nuk ka shkëmbim të ndërsjellë.
Fakti është, ju nuk mund ta ndryshoni një njeri duke e dashuruar atë më shumë.
Ne nuk mund të ndryshojmë askënd nëse ata vetë nuk duan të ndryshojnë në radhë të parë. Është e trishtueshme, por është e vërtetë.
Mbi të gjitha, mbase lamtumira jonë është pikërisht ajo që më në fund mund të i’a hap syt atij për të metat e veta.
Ndoshta kjo është diçka që do t’i mësojë atij diçka, të cilën ju tashmë e dini: vetëdijësimi është mënyra më e fuqishme dhe më e thellë për t’i dhënë fund vuajtjeve./filozofia.al
Autore: Katie Burns
