Nga, Sokol Jeshili
Do thosha: “I lane te lire te gabonin; gabuan rende. Sot po e vuajne shume, kam pershtypjen: Kushtoka shume liria!” Eshte e kuptueshme qe e gjitha kjo hyrje me nota gati dramatike i atribuohet procesit te sapoperfunduar, me emertimin e fituar si “30 qershor”.
Padashur te sjell fakte qe kane natyre ngushtesisht personale dhe zbulojne relacionin specifik qe pata si person me keto zgjedhje, ashtu sikurse dhe me dy pale te tjera pararendese, po merrem me fenomenin, duke e gjetur kete te bazuar edhe me sa kam komunikuar me dy kolege te tjere ne te tjera qarqe.
Ne krye te heres, pa as me te voglen medyshje, do adresoja fjalet me te mira dhe respektin maksimal per administraten e Komisionit Qendror te Zgjedhjeve, te cilet bejne nje pune te palodhshme dhe, mbi te gjitha, pa asfare ndikim negativ ne rezultat, perkundrazi, vetem se sherbejne si instrumenti i vetem per prezantimin e te dhenave te marra nga ata, qe jane faktore: lokale dhe qendrore.
Kjo, per t’mos e atakuar kete segment te procesit me paçavuren qe me poshte vijon: U vu re, me permase te shtuar, ne keto votime, kujdesi i madh per njerez te pamundur, per shkak moshe apo handikapi tjeter te gjymtyreve, te te cilet, kam bindjen qe deshira per votimin, thuajse nuk ka gjasa te ekzistoje, pa dashur te jem paragjykues, duke llogaritur renkimin e zeshem ne trajte te vijuar dhe me pamje nervoze, teksa ndihmoheshin te ngjitnin shkallet nga militante me blloqe ne dore para QV-ve.
Po ashtu: “s’ka ardhur Nertili; akoma s’e moret Brunon?; ai me mbiemer Vogli a erdhi?; shko mor’ vella merre, se po shkon ora 19:00” etj, u bene deshmi e kapur nga veshi, sikurse kapen sekuenca ne radio, teksa e rrotullon me nervozitet ndryshuesin e valeve per te ndalur ne stacionin qe do. Edhe: “Isha i detyruar te shkoja bashke me bashkeshorten, por shpresoj mos t’me krijojne kokeçarje qe s’erdhi djali, se sa per voten, di une si e kam dhene!”, dhe te tjera si keto, prezantojne nje fashe te njerezve te shtrenguar per te qene, te cilet ne ndonje rast, per te treguar besnikeri te bindjes se tyre, jane gati te deshmojne dhe me fakte te natyrave te ndryshme.
Gjithaq, tregues i nje situate te qete te kamufluar, ishte dhe fakti qe, te vetmit “rojtare” te paanshem te procesit, te quajtur “Inspektore Rajonale te KQZ”, u lane “te qete” dhe te “pabezdisur” nga anetaret e KZAZ-ve. E djeshmja i prezantoi ata me nje detyre qe s’kishte rendesi, pasi çdo vendim i KQZ, çdo urdher, çdo informacion tekniko-juridik, apo edhe depozitimi i vulave rezerve ne nje zyre sa me te afert me QV-te, qe t’mos lejonte pengim te procesit, per shkak te demtimit apo humbjes se ndonje prej tyre, nuk perbente problem: keta e rregullonin dhe e administronin brendaperbrenda me njeri-tjetrin, si grusht çeliku.
Edhe informacioni – detyre e Inspektoreve Rajonale- dhene ne kohe reale per çdo ore te procesit – votim & numerim -, u be nga ata qe deshen te ishin te lire. E sigurisht, ne keto kushte, kur shifra e pjesemarresve ne votime eshte raportuar 27000 dhe kandidati fitues, perveç fleteve te pavlefshme, merr 29000 te vlefshme, apo kur pjesmarrja shenonte 13000 dhe kandidati merr 14500, nuk mund te beje te ndihet keq ai qe kish detyrimin te inspektonte dhe raportonte ne kohe reale – Inspektori Rajonal, te cilin e mbajten larg sa munden – as edhe administrada e KQZ, qe merrte te dhenat, por kjo kambane le te bjere fort per ata, te cilet i kane vene duart ne vesh dhe vuajne gjemimin e asaj, per shkak te lirise se te cileve frekuenca e atyre tingujve oshetin pareshtur, duke krijuar vuajtje dhe kosto te madhe shpirterore dhe psikologjike, kosto keto, te ardhura nga liria qe vete ata deshen.
