“Vetvrasjet nuk ekzistojnë,vrasjet po!” Kjo thënie e poetit ukrainas Taras Shevchenko më erdhi ndërmend kur dëgjova lajmin që më tronditi ,por më tepër më ther shoqëria që e prodhon.
Sa herë ndodh një tragjedi, ne bëjmë të njëjtin ritual hipokrizie: pak trishtim publik, disa komente të dhembshura, disa statuse morale… dhe pastaj vazhdojmë po njësoj. Me të njëjtën gjuhë që ther,të njëjtën urrejtje që përqesh dhe me po të njejtën dhunë që poshtëron.
Dhuna nuk fillon me dorën,fillon me turmën që tallet,me turmën që shpif,me turmën që e bën një njeri objekt gjyqi publik, sikur jeta e tjetrit të ishte një argëtim kolektiv.
Pastaj, kur ndodh tragjedia, e njëjta turmë vishet me zi për një ditë dhe bën sikur nuk ka lidhje me atë që ndodhi.
“ Një shoqëri që ushqehet me përbuzje, herët a vonë prodhon viktimat e saj “.
Çdo herë që ne heshtim përballë poshtërimit të tjetrit, bëhemi pjesë e atij mekanizmi të ftohtë që shtyn dikë drejt humnerës.
Nuk janë të pakta herët që na është dashur të shohim të familje të palumtura që rrijnë bashkë veç për shkak se martesa të mbron nga “llogjet” ,sulmet e fisit,shoqërisë apo dhe vetë presioni që duhet me rrit fëmijët. Familjet në depresion dhe të palumtur rrisin fëmijë të palumtur dhe me probleme sociale të mëdha dhe kjo aksiomë duhet ti shoqërojë si çekiç mbi krye kujdo që mendon ndryshe.
“Të sillesh si familjar është shumë herë më mirë se të jesh familjar” Këtë ta dijë gjithkush që familjen se sheh si super përgjegjësi…
Në Shqipëri “shoqatat” reagojnë veç për “show publik”,dhe justifikojnë të ardhurat me fatura fiktive.
Vetë shoqëria duhet të ngrihet mbi shoqatat,mbi shtetin madje edhe mbi veten nëse s’duam që e ardhmja të jetë “Kronikë e një ngjarje të paralajmëruar”.
Të gjithë prokurorë,të gjithë gjykatës dhe harrojmë se jemi njerëz. Kjo është tragjedia e madhe që merr jetën e Xhuanës dhe dhjetra shoqeve të saj.
Xhuanën e vranë! Fajtori???
