Nga Sokol Gjoni
Largimi i parakohshëm i Shpat Kasapit është një humbje që e ka tronditur të gjithë botën tonë artistike. Për ata që e njohën nga afër dhe për mijëra shqiptarë që e ndoqën për vite, Shpati nuk ishte vetëm një artist: ai ishte një dritë që sillte gëzim, ritëm dhe krenari kombëtare.
Shpati ishte prej atyre njerëzve që nuk të kërkonin shumë që t’i doje. Kishte një thjeshtësi që rrallë e gjen; një buzëqeshje që hapej pa mundim dhe një zë që nuk këndonte thjesht nota, por gjendje gëzimi, malli dhe dashurie. Ai i përkiste skenës, por mbi të gjitha i përkiste njerëzve. Dhe ishte pikërisht kjo lidhje e sinqertë që e bëri të veçantë.
Këngët e tij mbeten sot një testament i shpirtit të tij. Mes tyre, “Valle Shqiptare” nuk është vetëm një përzierje ritmesh dhe melodish; është shpirti i një kombi i vendosur në muzikë. Aty Shpati gjeti mënyrën më të bukur për të treguar se tradita nuk është barrë, por bekim; se vallja jonë nuk është kujtim, por frymëzim; se të jesh shqiptar është ritëm, është lëvizje, është jetë.
Dhe sot, ndërsa e kujtojmë me dhimbje, duhet ta kujtojmë edhe me mirënjohje: Shpat Kasapi do të jetojë pikërisht aty ku ai u bë i pavdekshëm, në vallen shqiptare.
Sa herë të dëgjohet një dajre që ndizet, sa herë një çift të ngrihet në valle, sa herë një natë gëzimi të jetojë në ritmin tonë të lashtë, emri i tij do të jetë aty. Jo si jehonë e hidhur, por si dritë që mbetet.
Ikja e tij na kujton se jeta është e brishtë, por arti është i përjetshëm. Shpati u nda fizkisht, por muzika e tij, dhe gëzimi që ai u dha njerëzve, mbeten këtu, të gjalla, të vërteta, të paharruara.
“Vallja shqiptare” do të vazhdojë. Dhe Shpati do të vallëzojë me të gjithmonë.
