“Për gratë e vështira për t’u dashuruar” në vetvete nuk është një poezi dedikuar femrave të forta, apo të vështira për t’u dashuruar. Është një poezi që i dedikohet ndarjes, e cila kuptohet më tepër në strofën e fundit, ku autori shprehet me fjalët “dhe nëse ai do të ikë, lëre të largohet”. Ky është vargu kyç i poezisë, pasi një person nuk mund ta mbash me zor në një dashuri njëpalëshe. Sado që në strofat e mëparshme tregohet se femra kishte bërë gjithçka, se e donte pamasë, ai e kishte tradhëtuar dhe një lidhje e tillë nuk mund të vazhdonte më tepër. Ky varg bart dhe mesazhin më të rëndësishëm të poezisë, e cila në vetvete vjen duke u bërë më e dhimbshme nga strofa në strofë.
“Për gratë e vështira për t’u dashuruar”
Ti je një kalë i vetmuar në kalërim
që ai përpiqet të të shtrojë,
të krahason me një autostradë të pakalueshme,
me një shtëpi në flakë.
Të thotë që ti po e verbon,
që ai nuk do mundet kurrë të të lërë,
të të harrojë,
që të dëshiron mbi gjithçka në botë,
që ti e bën t’i vijë mendja rrotull,
që je e papërballueshme.
Çdo grua që para teje ka qenë dhe do të vijë
është e përmbytur në emrin tënd.
Ti ia mbush gojën
Dhëmbët i dhembin nga kujtimi i shijes tënde
Trupi i zgjatet si një hije e gjatë duke kërkuar trupin tënd.
Por ti je gjithmonë kaq e gjallë
në mënyrën e frikshme se si e dëshiron atë,
e paturpshme, e sakrifikuar.
Ai të thotë që asnjë mashkull nuk do të mund të jetë kurrë
si mashkulli që ti ke në mendjen tënde.
Dhe ti u përpoqe të ndryshojë,
apo jo?
E kyçe gojën më shpesh,
U përpoqe të bëheshë më e butë,
më e këndshme,
më pak shpërthyese, më pak syçelur.
Por edhe duke fjetur, ti e ndieje atë,
se si largohej prej teje në ëndrrat e tij.
Pra, çfarë dëshiroje të bëje, e dashur?
T’i këpusje kokën?
Ti nuk mund ta krijosh folezën tënde
brenda trupit të një njeriu tjetër,
besoj që ta kanë mësuar këtë tashmë,
dhe nëse ai do të ikë, lëre të largohet.
Ji e tmerrshme,
dhe e çuditshme, dhe e bukur
një gjëkafshë që jo gjithmonë di si ta dashurojë.
Përkthyer nga Merita Paparisto
