Nga Elsa SULA
Ngjarjet e rënda të ditëve të fundit kanë tronditur mbarë opinionin publik.
Vetëm disa ditë më parë në një aksident rrugor u shua një familje prej katër pjesëtaresh e akoma pa kaluar kohë vrasjet i marrin jetën një të riu të pafajshëm në Velipojë.
A vritet pafajsia?
Në Shqipëri vritesh e të vrasin pa e kuptuar,pa patur konflikte,pa qenë pjesë e grupeve kriminale;
Në Shqipëri vritesh e të vrasin edhe duke parë punën tënde, duke punuar me djersë apo rrugës për ato pesë ditë pushime që të ka dalë shpirti për t’i kursyer.
Në Shqipëri vritesh e të vrasin ditën,natën,me të dalë të diellit,në dritë të hënës…pra në Shqipëri nga çasti në çast kërcet arma e rrëmben të pafajshëm.
Ku jetojmë vallë? A është kjo toka e ëndrrave të të rinjve? A nuk është kjo luftë? Ç’ mund të na bëjë të jemi të sigurt në këtë vend ku veç për siguri nuk mund të flitet më.
Mund të ngremë me miliona pyetje pa një përgjigje,se nuk mund të flasim në mënyrë që të shpëtojmë edhe një ditë jetë ,se mund të jem unë nesër viktima e pafajshme në një shtet të mbushur me faje…
A është krim të jesh i varfër,jetim,i papunë?
Veç në Shqipëri mund të ndodhë kjo,askund tjetër,se këtu vritesh e të vrasin me syrin pushkë e pa iu dridhur qerpiku.
Në ’97 unë isha vetë dy vjeçe e nuk e kam përjetuar,por po krijoj bindjen se nuk ka qenë kohë më e frikshme se sot.
Ah botë moderne,shoqëri e emancipuar të fortësh po na merrni shpirtin me prapambetjen e arsyes e forcën e gjaknxehtësisë për të derdhur plumbat e armëve ,qoftë edhe mbi fëmijë,apo të fluturoni në autostrada. Kjo botë na përket të gjithëve,por keni filluar të na privatizoni edhe mendimet e ëndrrat, se në tokën tonë vritet pafajsia…
