Nga Elsa SULA
“Kurbin” me prejardhje nga latinishtja “Carpin” që do të thotë “shkëmb i fortë, gur”. Kështu mendon prof. Eqerem Çabej mendim me të cilin ne jemi plotësisht dakort,pasi krahina ka marrë emrin jo vetëm nga shkëmbi i fortë rrëzë të cilit ishte vendosur, por për faktin tjetër të rëndësishëm se popullsia e kësaj krahine ishte e fortë dhe e pathyeshme, si vetë shkëmbi ku shtrihej.
E patundur ,e vendosur, e pamposhtur dhe e papërkulur dëshira për ta parë Kurbinin teksa ringrihet pas tërmetit,që na shkundi jo vetëm banesat që rrojnë më shumë se jetët njerëzore,por që kryesorja na shkundi zemrat dhe intelektin.
Zoti na dëshmoi se para fuqisë së tij jemi asgjë. Jemi të vegjël me dëshira të mëdha,ndoshta edhe përtej së pamundurës kur mundohemi të jemi dikush ,të bëjmë diçka ,ku mbase mund të përkthehet gjithçka mundemi në të pamundurën.
Kush nuk e mban mend mëngjesin e 26 Nëntorit?
Trishtim, dhimbje e lot ishte kryefjala e asaj dite , ku ndonjëherë gërshetoheshin me shpresën që kishte momente kur ajo merrte dritë. Media po na ofronte atë që nuk donim ta kishim parë kurrë askund, e lërë pastaj të imagjinosh se gjithë ajo tragjedi qëndronte vetëm disa kilometra larg si vendndodhje, ndërsa me ndjenjë po jetohej shumë afër, në skutë të zemrës. Pamjet ishin të vështira të interpretoheshin me fjalë, historitë e familjeve që po shuheshin preknin shpirtin e lotët ishin të pashmangëm.
Nuk ishin shembur vetëm ndërtesat, jo vetëm muret ishin bërë copë e grimë, ishin shembur ëndrrat, dëshirat, e nesërmja ishte bërë copash.
E nesërmja u fik në buzëmëmgjesin e së martës dhe u hodh përtokë kur toka u drodh. U drodh vendi,strehëzat më të ngrohta të familjeve,shtëpitë, e bashkë me to po dridhej mjekra e gjithsecilit përpara një fuqie të madhe.
Ëndrra që u shuan e u rizgjuan njëkohësisht për ta parë Kurbinin më të bukur e për të ridëshmuar se jemi vërtetë të pathyeshëm.
Jemi të palëkundur në atë që duam të bëjmë. E besimplotë se Kurbini i pathyeshëm do të mbetet i tillë.
