Nga Rajmonda BASHA
Jetojmë në kohën e “modernizimit”. Dhe këtë e ndjej edhe në shoqërinë tonë, shoqërinë tonë tradicionale. Ashtu siç çdo ndryshim sjell risi, progres në të njëjtën kohë mund ti sjellë gjërat për së prapthi.Po mundohemi të ” civilizohemi” ndërkohë që “shumë” nuk e dinë çfarë do të thotë në vetvete civilizim.
Po vrapojme pas botës instagramit, perfektes, por pa e kuptuar që po dëmtojmë realen, vetveten, shoqërinë tonë. Ashtu si çdo kafshë përshtatet me habitatin , ashtu edhe çdo shoqëri duhet të përshtatet me atë çka është.
Duke u munduar të jesh dikush tjetër, harron të vërtetën se kush je. Dhe fatkeqësishtë, kjo të çon poshtë , të humnerizon për të mos kuptuar më asgjë. Duke u munduar të përshtatetesh me botën , humbet botën tënde.
Humbet atë për të cilën ti ke lindur për të qenë.
Të flas për brezin tim është po aq sa e thjeshtë në dukje , aq dhe e vështirë. Virtualja po na gllabëron në mënyrën më mizore të mundshme . Dhe kjo jo për fajin e teknologjisë, as për fajin tonë, e fatkeqësishtë faji mbetet jetim, ose rëndomtë i lihet më të ” dobtit”. Sipas shoqërisë fajin e ka teknologjia. Edhe unë kështu mendoj ose më saktë më serviret të mendoj në mënyrë të tillë sepse nuk dal kundër rrymës, kush ndahet nga tufa e han ujku. Po vendos të rebelohem. Të shkoj përtej gjërave sepse në fakt fajtorët në këtë mes jemi ne , ne që nuk e “skllavërojmë ” teknologjinë për ta përdorur në shërbimin tonë.
Sa kohë humbasim, sa kohë humbas duke lundruar në instagram pa asnjë benefit, thjeshtë duke u kënaqur me pamje që vetë nuk mund ti kesh, ose duke u revoltuar me jetë që nuk mund ta bësh. Harxhim kohe duke parë jetën që bëjnë të tjerët, mënyrën e jetesës e me atë që ato duan të tregojnë për botën virtuale. Jo vetëm ato , edhe unë, dhe seicili nga ju.
Ndonjëherë e mendoj , se ndërkohë që humbas kohën ,mund të bëjë diçka që më vlen mua, por përsëri ajo “kureshtja” për të parë “botën” mbizotëron mbi dëshirën për të bërë gjëra të vlefshme për vete. Dhe kështu jeta vazhdon, rutina ec dhe asgjë nuk ndryshon.
Thjeshtë replikova, po të njëjtët mbetemi.
