Nga Lirim NEZHA
Atë kohë të mbrapshtë as që dua ta kujtoj,por sa herë jemi në prag të vitit të ri më vjen para syve sikleti që ndjente ime më që përpiqej e stërmundohej për ta bërë së paku një natë një sofër ndryshe.
Bollëku ishte e vetmja gjë që në fëmijët prisnim për vitin e ri.Të paktën do të mbushnim barkun me gjera që i shihnim rrallë.Nuk bëhej fjalë fare për lodra.Ndonjë tollumbace që na binte ndonjeherë në dorë më shumë na trishtonte se sa na gezonte.Na trishtonte sepse nuk e kishte jetën e gjatë,fluturonte pranë ndonjë ferre dhe ne dëgjonim të lemerisur shpërthimin e saj të fundit.
Por le të kthehem tek sofra e mbrëmjes së fundvitit.Niste disa ditë më parë me petët e pafundme të bakllavasë,me arrët që ishin të mbrojtura me celës posacërisht për atë ditë,me sheqerin që ishte vetëm tre kg në muaj racioni e që nevojitej i gjithi për sherbetin e bakllavasë.
Pastaj radha raskapitëse për të marrë dy kg mish në dyqanin e kooperativës.Ap dy-tre kg portokalle të tharta dhe ndonjë kilogramë mollë po të kishe shancin.
E për ta bërë edhe ca më të bukur e të pasur sofrën dilte nga sepetja edhe ndonjë varg me fiq të thatë.
Ne,fëmijët mblidheshim të lumtur rreth sofrës.Nuk e dinim cfarë ishte lumturia,por dinim cfarë ishte uria dhe atë mbrëmje të ndërrimit të viteve do kishim mundësi ta mposhtnim.Kaq mjaftonte për t’u ndier të lumtur.Po t’i shtojmë edhe ndonjë gotë verë që prindërit na e lejonin për ta bërë atmosferën të gëzueshme,festa e vitit të ri merrte formën që kishim imagjinuar me atë imagjinatën tonë të shkurtër.
Thuajse asnjëherë ne fëmijët nuk arrinim ta prisnim zgjuar vitin e ri.Mjaftonte gota e verës dhe pasi kishim mbushur barkun,në shumicën e rasteve e nxirrnim ushqimin e përplaseshim në gjumë,për t’u nngritur në mëngjes sërish të uritur.
Pastaj nisnin vizitat mes fisit.Ca copa të vogla mishi të skuqur,ca porokalle të tharta,pak djathë a ndonjë stafidhë rrushi dhë të gjithë burrat i kapte pasditja të dehur sepse pinin derë më derë.Ndërkohë që në fëmijët,me një qese të vogël plastmasi në xhep nisnim gjithashtu vizitat dhe merrnim c’të na jepnin në këmbim të urimit tonë të pafajshëm për vitin e ri.Merrnim karamele,llokume,ndonjë mollë të vogël,ndonjë portokalle,fiq të thatë,ctë kishin familjet e mjera ku ne trokisnim e që ishin thuajse të gjitha njëlloj të varfëra.
Ja,këto m’u kujtuan në këtë prag ndërrimi të viteve dhe thashë t’i ndaja me ju miq.
Mjerimi ka vulën e vetë të shëmtueme,do të thoshte Migjeni.Një vulë që është skalitur në kujtesën e brezit tonë dhe na vjen si një vegim i trishtë cdo fundviti.
GËZUAR!
